"MUSEO DA NATUREZA" da Sociedade Galega de Historia Natural

Tartaruga "BASTEIRA" (Caretta caretta) - No océano

2010-05-31T18:08:00.006+02:00

Liberada en alta mar polos compañeros da CEMMA, a Tartaruga mariña común ou Tortuga Boba (Caretta caretta) que chamamos BASTEIRA porque apareceu aboiando nas augas da ribeira da praia do mesmo nombre, en Cariño, marchou sen dúbida algunha cara a unha ruta que tan só coñece ela.

Un longo camiño de recuperación, que ata aquí foi doado e satisfactorio.

¡Moita sorte para o futuro!.

PLAN DE ORDENACIÓN DO LITORAL – Comisión do Parlamento de Galicia 24-05-2010

2010-05-25T17:55:00.014+02:00

Comisión do Parlamento de Galicia para o Plan de Ordenación do Litoral
Sociedade Galega de Historia Natural
Intervención de noso Presidente, Serafín González

TEXTO ÍNTEGRO:
http://www.sghn.org/Actividades_Xeral/SGHN_Comision_Parlamentaria_POL.pdf

RESUMO DA INTERVENCIÓN:

“... A crúa realidade é que, 28 anos despois de asumir as competencias exclusivas sobre ordenación do territorio, Galicia aínda carece dunha ordenación real do territorio... e de todas as rexións do “Espazo Atlántico” da Unión Europea, Galicia é a única que aínda carece dun instrumento de ordenación, protección e xestión do seu espazo costeiro.
... Os erros a corrixir son moi importantes. No caso do ámbito do POL, a día de hoxe a “desordenación do territorio” levounos a ter 11600 puntos de amarre en portos deportivos, 2 aeroportos malos que compiten entre si, 2 portos exteriores separados apenas 17 km e un sinfín de paseos marítimos absurdos que urbanizan espacios naturais da beiramar e que hai que arranxar despois de cada temporal forte. A grave desordenación tamén nos levou a que aínda falten por construir nada menos que 22 das 91 depuradoras necesarias nese territorio e a que persistan 1926 puntos de verteduras, todo o cal ameaza gravemente a riqueza pesqueira e marisqueira do noso litoral. A desordenación urbanística e a falta de respecto á lexislación ambiental tamén nos levou ás recentes sentencias do Tribunal Supremo contra o macrorrelleno do porto de Marín e contra a tramitación da licencia dos depósitos de combustible no de Vilagarcía.

A política dos feitos consumados en moitos concellos, ese tristemente famoso “ti vai facendo” que en realidade era un “ti vai (des)facendo”, no ámbito do POL traduciuse nun caos urbanístico que devoraba o litoral galego ata que a Lei 6/2007... paralizou cautelarmente os desenvolvementos urbanísticos na franxa de 500 m desde a ribeira de mar ata que se elabore o POL.
.. O litoral galego é moito máis que un solar urbanizable, ou que un terreo a encher con infraestruturas enerxéticas, de comunicacións e plantas de acuicultura. O litoral de Galicia forma parte do patrimonio natural, cultural, etnográfico e identitario non só dos galegos, senón de todos os europeos, e como patrimonio común inalienable debemos ordenalo, aproveitalo de xeito sostible e protexelo por enrriba de calquera interese particular.

Por iso, dende a SGHN damos a benvida ó Plan de Ordenación do Litoral non só porque é necesario, senón porque, facendo da necesidade virtude, é en liñas xerais un bo plan... De todolos xeitos, a SGHN discrepa con algúns artículos do POL, considera que outros deberan de mellorarse, bota en falla a inclusión dalgún adicional e considera oportuno facer diversos comentarios sobre outros... a súa principal carencia (é que) ningún artigo fai referencia á imprescindible campaña de reposición da legalidade urbanística... Ademais, á SGHN demanda que o POL establezca con claridade que os hábitats de conservación prioritaria, os denominados Espazos de interese de taxóns e os espazos de interese paisaxístico quedan excluidos do desenvolvemento urbano, turístico e industrial... A SGHN considera preciso que se inclúa unha disposición transitoria que estableza unha moratoria na execución dos PXOM e os plans sectoriais para que se adapten ó POL e ás DOT; senón corremos o risco de que, como os PXOM, dentro de 8 anos os planos sectoriais aínda non se adaptaron.

No caso do Art. 16 considérase moi acertado que para definir os espazos de interese de taxons se teña en conta toda a xeoforma en que aparece a especie, pero ademais da existencia de taxons de Flora Vascular endémicos, vulnerables ou de distribución reducida, debera contemplarse calquera outro taxón incluido no Catálogo Galego de Especies Ameazadas... Consideramos imprescindible que as medidas de integración paisaxística contempladas nos Art. 54 a 62 se fagan extensivas ós proxectos de concentración parcelaria dentro do ámbito do POL... A moi sensata recomendación do Art. 61 para que nas áreas de actividade industrial e económica a altura da iluminación se sitúe por debaixo das copas das árbores, co obxecto de aproveitar ao máximo a luz, debera estenderse a todas as instalacións de alumeado público.É unha magnífica noticia para o medio litoral galego o modelo de sendeiros peonís contemplado no POL, claramente inspirado no modelo europeo de sendeiros de gran e pequeno percorrido e que sen dúbida algunha son moitísimo máis respectuosos, fermosos, sustentables e baratos que o perxudicial e carísimo modelo de paseos marítimos desenvolvido ata agora.

.. En síntese, a SGHN quere máis que este POL pero sobre todo, deixando ó lado posibles diferencias con outras entidades ou persoas, a SGHN quere como mínimo este POL. E ademais quere que se aplique real e efectivamente canto antes. Dende hai xa 8 anos, no primeiro contacto con cada novo Conselleiro de Medio Ambiente a SGHN só lle fai unha petición: que cumpra e faga cumprir a lexislación ambiental. Congratulámonos de que, dito con outras verbas, ese sexa precisamente un dos dez principios iinspiradores ou obxectivos xerais do POL:

“A transparencia e o respecto, por que sen respecto ás normas e convencións rexionais, nacionais e internacionais democráticamente aprobadas, a convivencia, a paisaxe e o medio ambiente deterióranse, moitas veces de xeito irreversible”. Serafín González

XORNADAS DO MEDIO ACUÁTICO – 31 maio a 5 de xuño 2010

2010-05-25T09:00:00.006+02:00

Día 31/05/2010:
“MARISQUEO E PESCA, A CONTAMINACIÓN MARIÑA”
CARLOS BREZMES COMESAÑA (Biólogo de zona de Ferrol da Consellaría do Mar)
SANTIAGO TÁBOAS VALLEJO (Biólogo - SGHN)

Día 1/06/2010:
“BIODIVERSIDADE E POTENCIALIDADE MARISQUEIRA DA RÍA DE FERROL”
VICTORIANO URGORRI CARRASCO (Catedrático de Zooloxía Mariña e Director da Estación de Bioloxía María de A graña)
JOÁM LUÍS FERREIRO CARAMÊS (Biólogo da Confraría de Barallobre e Delegado da SGHN de Ferrol)

Día 2/06/2010:
“A CONSERVACIÓN DOS RÍOS: AMEAZAS Á SUA BIODIVERSIDADE”
FERNANDO COBO GRADÍN (Director da Estación de Hidroloxía da USC “Encoro do Con” e Presidente da Asociación Galega de Investigadores da auga)

Día 3/06/2010:
“PRAIAS, SISTEMAS DUNARES E LAGOAS COSTEIRAS”
XABIER PRIETO ESPIÑEIRA (Naturalista da SGHN)
XAN RODRIGUEZ SILVAR (Biólogo – SGHN e Director do IES “Sofía Casanova” )

Día 4/06/2010:
“BIOLOXÍA EVOLUTIVA DOS CETÁCEOS, RECUPERACIÓN DE LOBOS MARIÑOS E TARTARUGAS”
JUAN IGNACIO DIAZ DA SILVA (Coordinador de Mamíferos Mariños da SGHN e Responsable da U.M. do Norte da CEMMA)
ISMAEL MIJÁN VILASÁNCHEZ (SGHN)

Día 5/06/2010:
ROTEIRO POLAS FRAGAS DO EUME (Información na SGHN)

Lugar:
ATENEO FERROLÁN

Organiza:
CONCELLO DE FERROL (Concellería de Medio Ambiente)
SOCIEDADE GALEGA DE HISTORIA NATURAL

LURA XOIA (Xoielura membranosa – Histioteuthis bonnellii) – doazón para o Museo da Natureza

2010-05-18T17:28:00.011+02:00

Os ollos abertos con córnea e cristalino son nesta lura diferentes, un do outro. Ó seu redor parecen ata 17 fotóforos, estes órganos luminosos que se reparten polo corpo danlle aspecto de xoia, cando o animal está vivo. Algúns deles destacan en lugares estratéxicos cun tamaño algo maior e unha cor azulada ou verdosa.

Foi doado para o noso Museo polo compañeiro da CEMMA, Tucho Parada, profundo coñecedor da mar, na que pasou gran parte da súa vida.

A Xoielura membranosa (Histioteuthis bonnellii) chámase así, ademais de polo aspecto brillante, por un rasgo característico da especie, a membrana que posúe entre os brazos. Común en Galicia, pero difícil de atopar, a partir dos 500 metros de profundidade.

En inglés coñécese co nome de Umbrella squid e en Italia chámase “polvo-seppia” polo parecido da súa parte inferior con un polbo. Descoñecemos as citas que existen desta especie, pero o exemplar máis grande atopado na Península mediu 33 cm de manto. Como curiosidade atopamos unha cita deste cefalópodo realizada por J.Xampeny Baro e S. Filella Cornado- A Coruña 11 agosto 1974, dun exemplar que formaba parte do contido estomacal dun cachalote capturado por buques baleeiros da factoría de Caneliñas (Cee). Máis información:

http://www.sghn.org/Seccion_Museo_Natureza/Noticias_Museo_Natureza.html

Tartaruga mariña BASTEIRA (Caretta caretta) – navegando cara á liberdade.

2010-05-18T10:10:00.005+02:00

O sábado, 15 de maio, a Tartaruga mariña común (Caretta caretta) BASTEIRA embarcou no porto de Celeiro, rumbo a augas preto do Banco de Galicia, onde vai ser liberada polos compañeiros da CEMMA, aproveitando a súa viaxe de investigación

Desexamos boa singradura na súa longa viaxe vital. Que supere tódolos perigos do océano, de predadores humanos e animais e que algún día poda saír do mar para realizar o ciclo natural da reproducción. Nos xa non podemos facer nada máis, agora lle toca a ela e a natureza. ¡Moita sorte!.

Tartaruga mariña BASTEIRA (Caretta caretta) – Saída da UCI

2010-05-12T10:44:00.003+02:00

A Tartaruga mariña BASTEIRA abandonou a finais de abril a UCI da SGHN-CEMMA, despois de máis dun mes recibindo tratamento veterinario e coidados.
A tartaruga fora atopada na praia de A Basteira, en Cariño, a medidados do mes de marzo. Chegou ás augas tranquilas da ría, libre xa das redes que moi probablemente lle causaron a amputación da aleta pectoral esquerda.

Os aparellos de pesca abandonados, así como o lixo que se bota no mar, son unha das principais causas de mortandade das tartarugas.
Basteira continuo a súa recuperación no Acuarium Galicia, que colabora con este proxecto de recuperación, nadando novamente en auga de mar, que lle permite exercitar o seu corpo para a pronta lliberación.

"A compasión e os touros" - Un artigo de Jesús Mosterín

2010-05-10T12:32:00.011+02:00

Transcribimos con especial satisfacción o artigo publicado no diario “El País” o domingo 9 de maio, escrito polo catedrático de Filosofía da Universidade de Barcelona, Jesús Mosterín, admirado autor, con quen compartimos a firme defensa da vida, coa esperanza de que algún día triunfe a compasión.

"La compasión es la emoción desagradable que sentimos cuando nos ponemos imaginativamente en el lugar de otro que padece, y padecemos con él, lo compadecemos. Hemos empezado a entender el mecanismo de la compasión gracias a Giacomo Rizzolatti, descubridor de las neuronas espejo, que se disparan en nuestro cerebro tanto cuando hacemos o sentimos ciertas cosas como cuando vemos que otro las hace o siente. Las neuronas espejo de la ínsula se disparan y producen en nosotros una sensación penosa cuando vemos a otro sufriendo. Esta capacidad puede ejercitarse y afinarse o, al contrario, embotarse por falta de uso.
Los pensadores de la Ilustración, desde Adam Smith hasta Jeremy Bentham, pusieron la compasión en el centro de sus preocupaciones. David Hume pensaba que la compasión es la emoción moral fundamental (junto al amor por uno mismo). Charles Darwin consideraba la compasión la más noble de nuestras virtudes. Opuesto a la esclavitud y horrorizado por la crueldad de los fueguinos de la Patagonia con los extraños, introdujo su idea del círculo en expansión de la compasión para explicar el progreso moral de la humanidad. Los hombres más primitivos sólo se compadecían de sus amigos y parientes; luego este sentimiento se iría extendiendo a otros grupos, naciones, razas y especies. Darwin pensaba que el círculo de la compasión seguirá extendiéndose hasta que llegue a su lógica conclusión, es decir, hasta que abarque a todas las criaturas capaces de sufrir.
El pensamiento indio, y en especial el budismo y el jainismo, consideran que la ahimsa (la no-violencia, la no-crueldad, la compasión frente a todas las criaturas sensibles) es el principio central de la ética. En contraste con el silencio de la jerarquía católica, el Dalai Lama ha reclamado públicamente la abolición de las corridas de toros. Al rey Juan Carlos, ya desprestigiado por sus continuas cacerías, no se le ocurre otra cosa que salir ahora en defensa de la tauromaquia. Más le valdría identificarse con su antecesor ilustrado Carlos III, que prohibió las corridas de toros, que con el cutre y absolutista Fernando VII, que las promovió.
El conocimiento facilita la empatía. Como decía Francis Crick (el descubridor de la doble hélice), los únicos autores que dudan del dolor de los perros son los que no tienen perro. Muchos españoles no dudan del dolor de los perros ni de los toros. Cuando un degenerado cortó con una sierra eléctrica las patas de los perros de la perrera de Tarragona y los dejó desangrarse hasta la muerte, más de medio millón de españoles estamparon su firma en una petición al Congreso exigiendo la introducción del maltrato animal en el Código Penal. En Cataluña todas las encuestas indican una gran mayoría a favor de la abolición de la tauromaquia, solicitada al Parlamento catalán por más de 200.000 firmas. Yo conozco a varios firmantes de la petición; todos lo hicieron por compasión, ninguno por nacionalismo.

Los defensores de la tauromaquia siempre repiten los mismos argumentos a favor de la crueldad; si se tomaran en serio, justificarían también la tortura de los seres humanos. Ya sé que los toros no son lo mismo que los hombres, pero la corrección lógica de las argumentaciones depende exclusivamente de su forma, no de su contenido. En eso consiste el carácter formal de la lógica. Si aceptamos un argumento como correcto, tenemos que aceptar como igualmente correcto cualquier otro que tenga la misma forma lógica, aunque ambos traten de cosas muy diferentes. A la inversa, si rechazamos un argumento por incorrecto, también debemos rechazar cualquier otro con la misma forma. Incluso escritores insignes como Fernando Savater y Mario Vargas Llosa, en sus recientes apologías de la tauromaquia publicadas en este diario, no han logrado formular un solo argumento que se tenga en pie, pues aceptan y rechazan a la vez razonamientos con idéntica forma lógica por el mero hecho de que sus conclusiones se refieran en un caso a toros y en otro a seres humanos.
Ambos autores insisten en el argumento inválido de que también hay otros casos de crueldad con los animales, lo que justificaría la tauromaquia. Savater nos ofrece una larga lista de maltratos a los animales, remontándose nada menos que al sufrimiento infligido por Aníbal a sus elefantes cuando los hizo atravesar los Alpes. En efecto, debieron de sufrir mucho, pero no más que los soldados, la mayoría de los cuales no lograron sobrevivir a la aventura italiana del caudillo cartaginés. Si esto fuese una justificación del maltrato animal, también lo sería del maltrato humano y de la agresión militar. Vargas Llosa pone el ejemplo de la langosta arrojada viva al agua hirviente para dar más gusto a ciertos gourmets. Esto justificaría las corridas, pues también las langostas sufren. También es cruel la obtención del foie-gras de ganso torturado, pero por eso mismo el foie-gras ya ha sido prohibido en varios Estados de EE UU y en varios países de la UE. En cualquier caso, sabemos que los toros sienten dolor como nosotros, pues el sistema límbico y las partes del cerebro involucradas en el dolor son muy parecidos en todos los mamíferos. El neurólogo José Rodríguez Delgado hizo sus famosos experimentos para localizar los centros del placer y el dolor en el cerebro de toros y hombres y no encontró diferencias apreciables. Desde luego, el mundo está lleno de salvajadas y crueldades contra los animales humanos y no humanos, pero este hecho lamentable no justifica nada.

Se aduce que la tauromaquia forma parte de la tradición española, como si lo tradicional fuera una justificación ética, lo que obviamente no es. Todas las costumbres abominables, injustas o crueles son tradicionales allí donde se practican. Vargas Llosa siempre ha polemizado contra la corrupción y la dictadura en América Latina, pero ambas son desgraciadamente tradicionales en muchos de esos países. También ha puesto a Chile como ejemplo a seguir por los demás países sudamericanos. Pero Chile prohibió las corridas de toros hace ya dos siglos, el mismo día y por el mismo decreto que abolió la esclavitud.
Antes los caballos salían a la plaza de toros sin protección alguna y durante la suerte de varas casi siempre acababan destripados y con los intestinos por el suelo. Por otro lado, como los toros no querían combatir y huían, les introducían en el cuerpo banderillas de fuego (petardos que estallaban en su interior y desgarraban sus carnes), a ver si así, enloquecidos de dolor, se decidían a embestir. En 1928 al general Primo de Rivera se le ocurrió invitar a una elegante dama parisina, hermana de un ministro francés, a una corrida de toros en Aranjuez. Cuando la dama empezó a ver la sangre brotar a borbotones, los intestinos de los caballos caer a su lado y los petardos estallar dentro de los toros, casi le dio un patatús de tanta repugnancia e indignación como le produjo el espectáculo. El general, avergonzado, ordenó al día siguiente que se cambiase el reglamento taurino, suprimiendo los aspectos que más pudieran escandalizar a los extranjeros, a quienes se suponía una sensibilidad menos embotada que a los aficionados locales.

Los toros pertenecen a la misma especie que las vacas lecheras, aunque no hayan sido tan modificados por selección artificial. Son herbívoros y rumiantes, especialistas en la huida, no en el combate, aunque en la corrida se los obligue a defenderse a cornadas. Los taurinos dicen que la tauromaquia es la única manera de conservar los toros "bravos". Pero hay una solución mejor: transformar las dehesas en que se crían (a veces de gran valor ecológico) en reservas naturales. Algunos añaden que, puesto que no se ha maltratado a los toros con anterioridad, hay que torturarlos atrozmente antes de morir. ¿Aceptarían estos taurinos que a ellos se les aplicase el mismo razonamiento?
Los amigos de la libertad nunca hemos pretendido que no se pueda prohibir nada. Aunque pensamos que nadie debe inmiscuirse en las interacciones voluntarias entre adultos, admitimos y propugnamos la prohibición de cualquier tipo de tortura y de crueldad innecesaria. Si aquí y ahora hablamos de la tauromaquia, no es porque sea la única o la peor forma de crueldad, sino porque su abolición ya está sometida a debate legislativo en Cataluña. Si allí se consigue, el debate se trasladará al resto de España y a los otros países implicados. No sabemos cuándo acabará esta discusión, pero sí cómo acabará. A la larga, la crueldad es indefendible. Todos los buenos argumentos y todos los buenos sentimientos apuntan al triunfo de la compasión. "

JESÚS MOSTERÍN (catedrático de Filosofía en la Universidad de Barcelona) 09/05/2010 – EL PAIS

---------

PUBLICADO EN: A Fiscalía e as denuncias de medio ambiente

2010-05-03T14:06:00.003+02:00

Diario EL PAIS – 3/05/2010
Autor: Carlos Martínez Buján
Artigo: “Medio ambiente”

“Una de las principales amenazas que penden sobre Galicia es la destrucción de sus recursos naturales. Al lado de la principal catástrofe ecológica de los últimos años, causada por el buque Prestige, podríamos enumerar un sinfín de lugares de nuestra geografía que simbolizan atentados contra un bien tan importante en la actualidad: Valdoviño, Marín, Fragas do Eume, Belesar, Rinlo, San Cibrao das Viñas, Caldas de Reis, Boiro y un largo etcétera son muestras de espacios naturales en los que se ha producido una variada gama de conductas que afectan al medio ambiente, algunas de las cuales han motivado la apertura de un procedimiento penal por delito ecológico.
En este sentido, hay que elogiar la labor de la Fiscalía gallega, que, de oficio o a instancia de asociaciones ecologistas, ha decidido presentar las correspondientes denuncias en los juzgados. Y mención especial merece, en concreto, su reciente petición de que se investigue la actuación de una empresa hidroeléctrica por haber mantenido completamente seco durante muchos años un tramo de varios kilómetros del río Eume, sin aportar el caudal ecológico que exige la Lei de Pesca Fluvial de Galicia.
A pesar de que esta petición ha causado extrañeza en los responsables de la empresa en cuestión y en algunos medios de comunicación, hay que recordar que un delito ecológico no sólo se comete realizando las actividades que podríamos calificar de paradigmáticas o tradicionales, como son, entre otras, emisiones, vertidos, radiaciones, excavaciones o depósitos, sino que se comete también mediante "extracciones" y "captaciones de aguas". Obviamente, para que llegue a existir dicho delito se requiere en todo caso que las citadas actividades infrinjan las normas (administrativas) protectoras del medio ambiente y que además "puedan perjudicar gravemente el equilibrio de los sistemas naturales", aspectos que el juez deberá investigar.
Ya va siendo hora de que tanto la Administración (principalmente la autonómica, que es la que posee la mayor parte de las competencias al respecto) como los tribunales de justicia otorguen al medio ambiente la trascendencia que merece y dejen de considerarlo como un bien jurídico "moderno", de segunda categoría, alejado del núcleo tradicional del derecho penal, en sintonía con una criticable opinión doctrinal que, al socaire de una especie de funcionalismo individualista, relativiza su importancia con el argumento de que las agresiones al medio ambiente no afectan directa e inmediatamente a individuos concretos, sino que se proyectan más bien sobre las generaciones futuras.
Esta opinión parte de la censurable premisa de que la participación en el contrato social debe limitarse a los individuos que viven en un momento histórico determinado; sin embargo, la idea del contrato social sólo puede ser admitida si es toda la humanidad la que forma parte de él, incluyendo a las generaciones futuras. Así, lo que realmente se protege con los delitos ecológicos es la supervivencia de la especie humana como valor universal, con la particularidad de que ninguna generación puede ser de mejor condición que las demás y de que todas ellas tienen derecho a una parte similar de los recursos naturales.
Por otro lado, la aludida opinión ignora que la relevancia del daño para el medio ambiente está vinculada indisolublemente a la capacidad lesiva que posean los hombres en un momento determinado, en función de su desarrollo tecnológico. Así, antes de la revolución industrial y de la superpoblación de la tierra era comprensible que el medio ambiente no fuese considerado como un interés jurídico esencial, porque las reservas de recursos ecológicos eran muy abundantes y la capacidad destructiva de los hombres era insignificante. Sin embargo, tras la revolución industrial, el consumo irrefrenable de recursos naturales por parte de una comunidad superpoblada, que cuenta además con un arsenal tecnológico altamente destructivo, ha convertido al medio ambiente en un bien trascendental para la humanidad.
A diferencia del derecho penal clásico de la Ilustración, en el que el patrimonio individual y, especialmente, la propiedad ocupaban un lugar preferente en la jerarquía de bienes jurídicos, el derecho penal de la actualidad debe preocuparse también (y en mayor medida) por los daños sociales que se pueden causar con esa propiedad: por ejemplo, debe preocuparse más de la explotación de un viejo buque petrolero que del hurto de una lata de aceite para motores. Carlos Martínez Buján - El País - 3/05/2010"
---------

NOVIDADE LEXISLATIVA - Plan ordeación do litoral - Extensión da suspensión cautelar

2010-05-03T13:33:00.004+02:00

DOG – Luns 3 de maio de 2010
Núm. 82

ORDE de 30 de abril de 2010 pola que se acorda a extensión de efectos da suspensión cautelar previa á aprobación inicial do Plan de ordenación do litoral de Galicia.

ENLACE:
http://www.xunta.es/Dog/Dog2010.nsf/FichaContenido/12E96?OpenDocument

“Artigo único.- Estender os efectos da suspensión de novos desenvolvementos urbanísticos na zona litoral acordada pola Orde do 14 de maio de 2009 ata a data da aprobación inicial do Plan de ordenación do litoral.

Entrada en vigor: 3 de maio de 2010."

-----

Roteiro "PICO VELLO" - 15 de maio 2010

2010-04-29T13:59:00.005+02:00

O obxectivo deste roteiro é dar a coñecer a importancia deste lugar de grande biodiversidade, cun altísimo valor natural e etnográfico e protestar pola pretendida instalación alí dunha mina por parte da empresa Picobello S.L. Unha explotación con doce anos de vida útil, que suporía a destrución irreversible do lugar, e afectaría gravemente ó Río Belelle e ó P. N. Fragas do Eume.Un proxecto inicial da explotación foi rexeitado no ano 2006 por Medio Ambiente por afectar ó P.N. da Fragas do Eume e en decembro dese mesmo ano a empresa presentou outro, fóra dos límites do espazo natural protexido, cunha franxa de amortecemento entre os límites do Parque Natural e a explotación de 50 metros .

A intervención dos colectivos ecoloxistas e a presentación de alegacións por numerosos colectivos e particulares durante o período de exposición pública do Estudo de Impacto Ambiental fixeron que o proxecto quedara paralizado e, segundo a Lei de ordenación da Minaría de Galicia, denegado por silencio administrativo ó transcorrer máis de doce meses sen terse notificado resolución.

A publicación no DOG do pasado 11 de marzo por parte da Secretaría Xeral de Calidade e Avaliación Ambiental da aprobación do Estudo de Impacto Ambiental do proxecto foi denunciada por irregularidades no proceso de tramitación diante da Fiscalía de Medio Ambiente, en base a varios puntos: non respectar os prazos establecidos pola lexislación, irregularidades no contido do informe como non valorar as repercusións negativas sobre o Río Belelle (o Rego Cernadas figura encadrado na cunca do Río Eume no E.I.A. cando é un dos dous regos máis importantes que forman a cabeceira do Belelle) ou non detallar os impactos que a explotación mineira provocaría sobre o P. N. Fragas do Eume, ó que están obrigados pola Lei de Avaliación de Impacto Ambiental de Proxectos.

A aprobación deste proxecto, suporía a eliminación definitiva e irreversible dunha das fontes principais do Río Belelle, afectando gravemente tanto á cantidade como á calidade das súas augas, das que se subministra a unha poboación importante dos concellos de Ferrol, A Capela e Neda. Afectaría ó P. N. Fragas do Eume, dado que a entulleira situaríase xusto sobre rego Maciñeira, afluente do Eume, o que suporía unha grave contaminación, por lixiviados, escorreduras, etc. E a franxa de amortecemento non é suficiente para librar o Parque Natural das afeccións causadas pola contaminación da mina.Sobre este proxecto, o Concello de A Capela, aprobou en pleno, unha moción na que pedía a paralización do mesmo. De levarse a cabo a explotación, deixaría practicamente inutilizada a estación de captación de auga que este concello construíu no río Belelle, a poucos metros augas abaixo da mina, coa perda das inversións correspondentes.O xacemento está na zona do Pico Vello (colindante e incomprensiblemente excluída do P.N. Fragas do Eume), constituída na súa maior parte por unha fraga mesta e pasteiros, coa presenza de numerosas especies de fauna e flora con interese biolóxico, algunhas catalogadas como vulnerables pola Directiva Hábitat. Esta fraga está incluída na proposta de ampliación da Rede Natura e o monte Fontardión constitúe o único corredor ecolóxico entre o Parque Natural do Eume e L.I.C. Xubia-Castro. O permiso para esta explotación, suporía a perda deste corredor ecolóxico e a destrución irreversible dun inmenso patrimonio natural, e etnográfico (fragas, regos, brañas, muíños, ...)

O roteiro convocado para o día 15 de maio, será un roteiro formativo, de algo menos de 3 km de lonxitude, sobre pistas e sendeiros, no que os participantes poderán coñecer a fraga de Pico Vello. Está confirmada a participación no mesmo de varios expertos que informarán sobre os aspectos xeolóxicos do xacemento, as afeccións da entulleira sobre os ríos, a morfoloxía do Fontardión (no que nacen ata 6 ríos e regatos), a fauna e a flora da zona e aspectos etnográficos como o aproveitamento dos soutos, a xestión dor regadíos, o funcionamento dos muíños. Pola tarde, visitaremos o Museo Etnográfico de A Capela.-------

Exemplar de Ocythoe tuberculata cedido ó Museo da Natureza

2010-04-19T18:37:00.006+02:00

Un exemplar de Ocythoe tuberculata Rafinesque, 1814, foi doado a finais de marzo de 2010 ó noso “Museo da Natureza” da SGHN. A aparición deste cefalópodo octópodo, unha femia, podería ser a primeira da nosa comunidade, unha afirmación nembargante pendente de comprobación cos datos rexistrados na actualidade.

Vive en augas aínda iluminadas pola luz ata os 200 metros de profundidade en zonas subtropicais de case tódolos océanos, presentando grandes diferenzas de tamaño entre sexos: a femia moito máis grande, duns 30 cm aproximadamente, fonte ós 3 cm do macho.

En 1979 capturouse en Tossa do mar un exemplar estudiado polo Instituto de Investigacións Pesqueiras de Barcelona (Pilar Sánchez, abril 1980). En dita publicación se sinala como primeiras citas nas costas catalanas, a de J. Maluquer, Barcelona 1906, seguida de E. Morales, Blanes 1953.
Neste intre o exemplar doado atópase conxelado na espera do seu posterior proceso, formando parte dos fondos do “Museo da Natureza”.

Exposición da SGHN no “Ceip Tarrio” de Culleredo

2010-04-16T10:34:00.002+02:00

A SGHN e o seu Museo da Natureza colabora co “Ceip Tarrio” de Culleredo na montaxe dunha exposición no seu centro sobre “os nosos paxaros”, na que participan ademais Carlos R. Silvar, ilustrador e membro da SGHN, o ornitólogo Antonio Sandoval e Edicións Baía.
A mostra permanecerá aberta desde o 16 ó 28 de Abril de 2010.

Cetorhinus maximus – Momo (Tiburón Peregrino) na Ría de Ferrol

2010-04-07T10:46:00.021+02:00

Este exemplar de Cetorhinus maximus quedou enmallado accidentalmente nun barco de pesca que faenaba de madrugada na entrada da ría de Ferrol, preto da pequena praia de Cariño e do porto exterior. Cos seus case catro metros, se trata dun subadulto, xa que esta especie pode chegar ata os dez metros de lonxitude e unhas catro toneladas de peso, aínda que existen rexistros de maior tamaño.
O Cetorhinus maximus (Gunnerus, 1765), Peixe momo en Galicia e Tiburón Peregrino, Marrajo gigante, Marrajo ballenato, Pez elefante, Pez bobo, Tiburón canasta, Pez vaca ou Colayo entre outros moitos nomes polos que se coñece en toda a xeografía da Península, Basking shark (inglés) ou Pélerin (francés) é o segundo peixe máis grande do mundo e outra característica salientable é a presenza de cinco grandes fendeduras branquiais ó redor da cabeza, con branquias formadas por dentículos dérmicos.
O fociño puntiagudo, con ollos e orificios nasais pequenos. Aletas grandes, especialmente a dorsal, e con base ancha. A caudal ten forma apuntada, como de lúa minguante, co lóbulo inferior longo.
Mentres tomábamos as biometrías do animal, a pregunta máis repetida referíase á ausencia aparente de dentes, cun tamaño de 5 a 6 mm, forma de gancho, atrofiados e case inexistentes polo escaso uso e dispostos de 4 a 7 ringleiras nunha mandíbula pouco protráctil, xa que esta quenlla é filtradora, alimentándose de pequenos organismos mariños. Esa é a razón da súa presenza en zonas con altas concentracións de zooplancton.
Foi perseguido ata reducir as poboacións de xeito moi considerable, especialmente polo seu fígado. Este órgano supón case un 25% do peso total do animal, intervindo na flotabilidade da quenlla. Cazado con arpóns, especialmente deseñados para este animal e dos que quedan algúns exemplos en zonas como Bares, e con redes, dun só animal obtíñanse ata 400 litros de aceite.
A súa caza sucedíase máis apresa ca súa reproducción, xa que estes animais soen ter unha ou poucas crías tras máis dun ano de xestación. Sobre este tema se coñecen con seguridade aínda poucos datos. Outro tema descoñecido é a actividade que estes animais desenrolan durante todo o ano e os diferentes ecosistemas que ocupan.
A extremada vulnerabilidade deste animal explícase tamén polo lento ritmo de crecemento e pola tardía etapa de reproducción, entre 12 a 20 anos segundo se trate de machos ou femias. A súa esperanza de vida, reducida claramente pola caza, podería ser duns 50 anos.
Ademais do aceite, deste tiburón aproveitouse a carne, o cartílago para as industrias farmacéuticas e homeopáticas e as aletas para a venta no mercado asiático, producto na actualidade especialmente valioso, algo que desgraciadamente ven a contribuír á desaparición das poboacións deste tiburón e de moitos outros.

PROTECCIÓNS:

Clasificado pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN): Categoría na lista vermella: Vulnerable (1996). Esta rede fixo repetidas chamadas instando ós países a prohibir a captura das aletas de tiburón e en 2008 concreta a recomendación esixindo que os tiburones sexan levados a porto coas súas aletas.

No CONVENIO DE BARCELONA para a protección do Mar Mediterráneo, Protocolo sobre zonas especialmente protexidas e diversidade biolóxica do Mediterráneo firmado en 1995, o Tiburón Peregrino inclúese no anexo 2, relativo ás especies en perigo ou ameazadas, con plena protección neste mar. Tan só sete países forman parte deste convenio, entre eles España.

O CONVENIO DE BERNA sobre conservación da fauna e flora e os hábitats naturais do medio ambiente, incluíu á poboación mediterránea desta especie en 1997 no seu apéndice II, no que se atopan un total de oito tiburones. Unha protección que se subscribe lamentablemente tan só a augas comunitarias o ás realizadas pola flota da UE en calquera parte do mundo.
O Convenio de Berna é a orixe da Directiva Hábitats 92/43/EEC, o instrumento legal da Unión Europea para protexer as especies ameazadas que naceu con graves errores en canto á inclusión das especies. Así nesta importante Directiva no se inclúen quenllas

En 1999, a Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO) adoptou un Plan de Acción Internacional para a Conservación e Ordenación dos Tiburones, pedindo a axuda de tódolos países pescadores destes animais para a súa concienciación e mobilización neste senso, sen moito resultado.

CITES – Se atopa no Apéndice II (13/02/2003) – Neste apéndice II se inclúen tódalas especies que, si ben na actualidade non se atopan necesariamente en perigo de extinción, poderían chegar a esa situación se o seu comercio non estivese suxeito a unha regulamentación estricta, a fin de evitar a súa utilización incompatible coa súa supervivencia.

A Convención sobre Especies Migratorias (CMS) inclúe no seu apéndice II a sete especies de tiburones, entre eles ó Cetorhinus maximus.

A Asemblea Xeral das Nacións Unidas chamou ós países a prohibir a captura dos tiburones polas súas aletas na súa Resolución de Pesca Sostible anual do 2004.
O Regulamento CE – 1782/2006 de 20 de novembro, modifica o Regulamento 51/2006 no artigo 5, engadindo un apartado no que se prohibe ós barcos comunitarios capturar, manter a bordo, transbordar e desembarcar ó Cethorhinus maximus e ó Carcharodon carcharias en tódalas augas comunitarias e non comunitarias.
A mesma obrigación para terceiros países en augas comunitarias.

Enlace:
http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:32006R1782:ES:HTML

O Convenio sobre la Protección do Medio mariño do Atlántico Nordeste (OSPAR), incluíu no seu listado de especies e hábitat ameazados ou en declive ó Cetorhinus maximus. Este tratado non ten competencia na xestión directa, pero as decisións tomadas no seu seno se trasladan en moitas ocasións á lexislación europea. Forman parte deste convenio doce países, entre eles España.

Dicir tamén que en EE.UU, o seu Plan de Xestión da Pesca, protexe estrictamente ó T. Peregrino, prohibíndose a súa pesca comercial dirixida, o desembarco ou venta e que está protexido plenamente tanto a súa captura como molestia intencional polas Illas Británicas, ata doce millas da costa, incluída a Illa de Man.

E por último reproducir aquí o decálogo de “Oceana” http://www.oceana.org/ para una xestión eficaz dos tiburones na Unión Europea:

1 Desembarcar as quenllas coas aletas adxuntas.
2 Regular as capturas de especies de quenllas explotadas comercialmente, realizadas por embarcacións da UE, mediante a Política Pesqueira Común, con cuotas e límites de pesca.
3 Controlar as pesquerías de quenllas nos lugares nos que opere la flota da UE, tanto en augas europeas como no resto do mundo.
4 Regular as especies de quenllas migratorias explotadas en alta mar, con cuotas e límites de captura, a través das organizacións Rexionais de pesca relevantes.
5 Introducir medidas de xestión eficaces para reducir as capturas accidentais.
6 Eliminar os descartes de quenllas.

7 Introducir a figura dun observador independente nas embarcacións que capturan quenllas.
8 Recopilar estadísticas comerciais para os productos de quenllas (carne, aletas, aceite de fígado), diferenciadas por especie.
9 Incluir as especies de quenllas en perigo nas conveccións internacionais e lexislacións nacionais que limitan ou evitan o comercio e as capturas.
10 Poñer en marcha o Plan de Acción Europeo para as quenllas.
---- Yosy(2010)

A MORTE DE TRES TRISTES TIGRES (Panthera tigris tigris)

2010-03-28T10:28:00.011+02:00

Algún día se coñecerá que pasou para que tres tigres de Bengala morresen a tiros de armas cortas e cetmes nas Palmas de Gran Canaria o pasado día 23 de marzo. Asasinato impune de tres exemplares dunha especie protexida, valor que non lles serviu para salvarlles as súas vidas e que de entrada tivo unha inicial e rexeitable resposta dos propietarios do zoolóxico: “Es un asunto interno y no tenemos que dar explicaciones”.
Leemos nos diarios: “el propio dueño del zoo, conocedor de las reacciones de los tigres indicó a los guardias civiles que era hora de matarlos como fuera...”, sospeitosa aseveración, cumprida con excesivo celo.

¿Onde quedou a solución máis lóxica e axeitada para esta situación: durmilos mediante dardos?. Atopamos resposta a esta pregunta nos periódicos: “Se abatieron los animales por carecer de un número suficiente de dardos sedantes y por su poca efectividad?. Explicación que serve para facer unha nova pregunta, ¿cómo es posible que un zoolóxico, que ten entre os seus animais varios exemplares do maior felino que existe no planeta, non dispoña dos medios de seguridade precisos para prever esta situación?.
Aclaración dos responsables do zoo: “No es que careciésemos de material para sedar a los tres felinos y devolverlos a su jaula sin tener que abatirlos a tiros, el problema se hubiese convertido en tragedia debido a que un tigre, al notar el impacto del dardo sedante, antes de caer dormido es incontrolable y podría haber escapado con el peligro que eso conlleva; la gravedad se acrecienta tratándose de tres jóvenes y bien alimentados tigres de Bengala. Estamos convencidos que los agentes del SEPRONA, matando a los animales, tomaron la mejor decisión”

Un diario se recrea na morte dos animais, obviando en todo o artigo que se trata dunha especie en situación crítica “hubo un tigre que volvió a ponerse en pie y necesitó ser rematado”.
Desexaríamos que alguén pidese responsabilidades desta actuación, aínda que dubidamos que eso aconteza. O máis probable é que todo quede nun xeito fácil de librarse de tres animais molestos, unha historia dentro da triste vida dos animais utilizados no sucio comercio da explotación, encerrados de por vida e desbotados cando estorban.

De nada lles valeu ós tres tristes tigres que este sexa o ano do tigre e que estemos a falar do Tigre de Bengala (Panthera tigris tigris), especie nominal, un animal do que neste momento quedan en liberdade menos de 2.500 individuos, sumando tódalas poboacións e subespecies. Pódese dicir que esta especie se atopa en grave perigo de extinción e protexida practicamente en tódolos países.
Procede do sur de China onde se chegan a atopar ata oito subespecies diferentes:
Tigre de Bengala (Panthera tigris tigris); Tigre de Indochina (P. tigris corbetti), máis escuro co anterior; Tigre de Sumatra (P. tigris sumatrae), pequeno e con as raias máis xuntas; Tigre siberiano (P. tigris altaica), o máis grande, adaptado a vivir nun clima moi duro e o Tigre da China meridional (P. tigris amoyensis), do que queda unha pequena poboación. Os tres restantes: Tigre de Bali (P.t. balica), Tigre do Caspio (P. t. virgata) e Tigre de Java (P. t. sondaica), xa desapareceron acosados pola caza, velenos, a presión humana e a lamentable utilización de partes do seu corpo na menciña tradicional china.
O territorio de caza do tigre é moi grande, especialmente nos machos. Animais esencialmente solitarios, o encontro entre macho e a femia ocorre no celo e non dura máis de uns poucos días. Destaca desta especie su magnífica vista que unida a un bo oído lle permiten ser un cazador excelente.
Esperemos que episodios como este ocorrido en Canarias e a contínua presión a que se ven sometidos os poucos exemplares en liberdade pola caza furtiva, non rematen coa extinción total dun dos animais máis fermosos do planeta. (Yosy)

-------

Himantolophus groenlandicus – Exemplar doado ó Museo da Natureza

2010-03-19T21:47:00.006+01:00

Peixe dos fondos abisais que caza as súas presas atraéndoas con movementos do seu apéndice dorsal, que funciona como unha lanterna. O seu nome de orixe grega (imantos + lophos) fai alusión a este apéndice luminoso sobre a boca, formado por filamentos que conteñen bacterias bioluminiscentes.
O nome común desta familia é o de peixe balón, pola súa forma redondeada, peixes lanterna ou peixes pescadores. Esta especie caracterízase ademais polo acusado diformismo sexual, mentres a femia pode acadar os 60 centímetros de longo, o macho ten tan só uns 4 centímetros. Cando chega á madurez sexual instálase no interior da boca da femia, alimentándose da súa sangue. Pasado o tempo pódense atopar exemplares de machos parasitos que perderon as súas aletas.

O exemplar das fotos, cedido ó Museo da Natureza da SGHN, polo “Centro Tecnolóxico da Pesca” de Celeiro, ten 50 centímetros de longo e foi capturado a máis de 22 millas de terra, polo barco “Marino 1º” patroneado por Francisco Gómez, con base en Celeiro.

As ORCAS non son BALEAS, nin ASASINAS, nin XOGUETES, nin PAIASOS, ...

2010-03-16T16:38:00.028+01:00

O recente incidente producido no parque temático “Sea Worl” en Florida (EE.UU.), no que unha adestradora de mamíferos mariños resultou morta, deixou a triste imaxe da orca chamada Tilikum, relacionada coa morte da muller, flotando nun ínfimo estanque mentres miraba acurralada cara á cámara que a observaba desde o aire.

O animal con unhas seis toneladas de peso apresara o pelo da muller que ficaba agochada sobre unha superficie por riba da orca, presta a dar o espectáculo de cada día. Tal e como se xogase, arrastrou o corpo ata o fondo do tanque como se fora un xoguete.
Unha cárcere de auga onde o animal privado de liberdade pasou case trinta anos da súa vida. Tilikum, nome procedente da lingua dos indios Chinnok de EE.UU e que significa “amigo”, foi capturada a finais da década dos oitenta do século pasado, cando o mamífero tiña dous anos e desde entonces a súa vida transcorreu privada de liberdade.
As orcas (Orcinus orca) son golfiños, grandes delfíns, aínda que a prensa se empeñe unha e outra vez en chamarlles baleas, e máis precisamente “baleas asasinas”, un nome producto da confusión do seu nome en inglés e na orixe mesma da súa denominación: “whale killer” ou “killer whale”. Foron mariñeiros quen presenciando os ataques das orcas ás baleas, as alcumaron como “asasinas de baleas” e os ingleses os que traduciron incorrectamente deixándolle para sempre o de “balea asasina”.

Quen cansando de escoitar unha e outra vez as noticias sobre orcas, cando no o de “Balea asasina”, non quixera preguntar berrando: ¿Onde teñen as orcas as barbas?.
Este delfínido puidera ser un dos mamíferos mariños máis rápidos, por non dicir o que máis. É doado entender logo o que pode supor para quen precisa percorrer millas, atoparse encerrado, cos seus case nove metros de longo que pode chegar a medir un macho adulto, nuns metros cúbicos de auga.
A orca Tilikun sendo aínda un individuo inmaturo ficou encerrado para sempre lonxe dos seus conxéneres e necesitado aínda deles, non esquezamos que unha cría se mantén coa súa nai ata os dez anos de vida.
Este delfínido en particular foi apresado cando se puxo de moda a captura de mamíferos mariños como un negocio máis, para manter a fame nunca saciada do home depredador que precisa para a súa diversión do sufrimento de outros.

Da páxina: http://www.orca.org.pe/especies/orcinusorca.htm extraio o seguinte parágrafo que ilustra perfectamente a realidade desta explotación vergoñenta e no que se pode ler:

“A pesar del Acta de Protección de Mamíferos Marinos emitido por el Congreso de Estados Unidos en 1972, las capturas de orcas para ser llevadas al cautiverio han ido diezmando grupos residentes y transeúntes en diferentes partes del mundo, como Japón e Islandia. La comercialización de orcas esta prohibida de acuerdo a los tratados internacionales como la Convención sobre el Comercio Internacional de Especies Amenazadas de Fauna y Flora Silvestres (CITES). Sin embargo, el tráfico ilegal de orcas capturadas por embarcaciones pesqueras o de orcas varadas vivas se ha mantenido vigente, vendiéndose animales hasta por un millón de dólares, ingresando a zoológicos y acuarios como "animales transferidos" de otras instalaciones. Lamentablemente, el 95% de las orcas capturadas mueren durante el transporte o al llegar a cautiverio. Una vez cautivas, las orcas sufren severas alteraciones del carácter que reduce su vida "útil" para el espectáculo por lo que son descartadas, mientras que otras sufren enfermedades o fuertes depresiones que han conllevado incluso al suicidio de varios individuos. Las orcas cautivas llegan a vivir tan solo hasta los 25 o 30 años”. (A idade máxima á que pode chegar unha orca é de noventa anos.).

Queremos recordar a algúns destes animais apresados case de crías que tiveron unha vida tan lamentable como unha pronta morte: así o exemplar relacionado coa película de “Liberade a Willy”, famosa en España fai uns quince anos, que foi o forzado protagonista que nunca alcanzou a súa propia liberación, logo de ser capturado en augas de Islandia, tan pequeno que devolvelo ó mar era unha segunda agresión, privado como estaba do coñecemento do medio. O tempo de catividade lle agasallara ademais con enfermidades que non podería superar en liberdade, como a presenza dun virus nas aletas pectorais e o atrofiamento da aleta dorsal, unha anomalía frecuente nos animais en catividade na que perden a rixidez de dita aleta en parte pola continua exposición ó sol e pola ausencia de exercicio dos músculos que manteñen a rixidez do apéndice.
Finalmente para acalar as peticións de liberdade que demandaba unha sociedade máis concienciada, levouse ó animal novamente a Islandia para devolverlle o que nunca se lle tiña de quitar, pero o animal xa non soubo vivir sen a escravitude e faleceu de pneumonía cando aínda non chegara a cumprir os trinta anos.

Aquí, neste país no que temos atrofiada a sensibilidade cando se trata de respectar ós outros animais que conviven con nós, tamén tivemos a nosa historia cunha orca. Ulises foi capturada sendo tamén un pequeno animal, na década dos oitenta e levada a un centro de espectáculos con animais e máis tarde vendida ó Zoo de Barcelona, onde se mantivo uns dez ou once anos, compartindo “celebridade” co famoso “copito de neve”. A falta de espazo para o seu gran corpo, fixo que fora trasladada finalmente ó tristemente famoso SeaWorl, onde parece continúa sobrevivindo.
Hai máis orcas privadas de liberade no noso país, recordemos o centro de atracción de Tenerife Loro Parque, onde fai pouco tempo ocorreu outro episodio de “ataque” dun exemplar de Orca a o seu adiestrador.

A propósito deste parque acuático, “Ecoloxistas en Acción” publica na súa páxina http://www.ecologistasenaccion.org/spip.php?article16932
un artigo contra a utilización de mamíferos mariños e en especial de orcas nos seus espectáculos, solicitando ó goberno o cerre definitivo dos delfinarios. Extraemos deste texto o seguinte parágrafo:

“Existe un total de 42 orcas en cautividad en todo el mundo (8 en Japón, 1 en Sudamérica, 25 en Norteamérica, 8 en Europa -4 en España-). De esas 42, 13 son capturadas en el mar y 29 nacidas en cautividad, qué sentido tiene la tenencia de estos animales en cautividad? Ecologistas en Acción solicitará al Gobierno de España que no vuelva a gestionar el certificado CITES, a animales salvajes destinados a la industria de los delfinarios, pues las condiciones de vida de estos animales son fatales y, los programas de recuperación de especies son nulos. Desde Ecologistas en Acción exigimos una acción clara del gobierno español para acabar con este negocio bárbaro y cruel. Los delfinarios no son educativos ya que, el comportamiento animal que allí es mostrado no existe y, además se hace alardía de superioridad de la especie humana cuando los estudios de etología de cetáceos muestran todo lo contrario.”

Pero volvendo ó último episodio no Sea World e a Orca Tilikun, moitos son os comentarios que se escoitaron. Moitos deles absurdas liñas que iniciaban a súa descrición co termo “asasina”. ¡Que barato e gratuíto é chamarlle así a quen vive baixo o xugo da prisión!, por riba de todo si é un animal a quen non se lle supón entendemento.

A historia da pe a que se abran os caixóns da miseria humana. Así chegouse a publicar que unha organización relixiosa pediu que se lapidase á orca, xa que segundo a súa opinión o animal tería que ser castigado segundo o consello da tradición xudeocristina por atacar a súa adiestradora. ¡E esta é unha noticia real!, aínda que nos de traballo crelo. Este tipo de sucesos alimentan as mentes criminais que viven da miseria, nas que se inclúe certo tipo de prensa que parece renacer do sangue das víctimas, sen importarlle as consecuencias, así que non temos que botarnos as mans a cabeza cando vemos publicadas este tipo de noticias que en lugar de sosegar alentan á violencia e deforman a realidade. Temos o exemplo próximo de o lobo de Cee e tantos outros.

Sobre esta historia dunha Orca chamada Tilikun os recomendo que leades o artigo de Francisco González Tejera, do que extraigo este parágrafo publicado en:

http://www.teldeactualidad.com/noticias_secciones.php?seccion=opinion&id=4413

“Tilikun sigue aislado y triste en esa bañera de Sea World, quien sabe lo que le pasará por la mente y si es consciente de lo que hizo en ese ataque de rabia. En Tenerife otras orcas viven en esas piscinas esperando a que suene el pitido circense para salir a hacer piruetas y malabarismos antinaturales, bajo los atronadores aplausos y gritos de miles de personas. Todas ellas fueron capturadas de su medio natural o criadas en cautividad, cada una está valorada en millones de dólares y son vendidas, intercambiadas o permutadas por estos zoológicos que viven a costa de la pérdida de libertad de estos animales maravillosos, inteligentes, comunitarios y de los que la especie humana podría aprender mucho si los tratásemos como iguales, como hermanos y habitantes de la Madre Tierra”.

Gaby Bellazzi , presidenta da Fundación “Terra Salvaxe (WED)” publica un artigo en http://www.elargentino.com/nota-80381-Orcas-en-el-mar-no-en-las-piletas.html , no que se cuestiona si a sociedade debe permitir manter a estes animais en pequenos habitáculos tan só para o noso entretenemento e nos presenta o traballo de foto-identificación no que ela colabora, realizado con 19 orcas en Punta Norte (Península Valdés). Un interesante traballo que se pode seguir en:

http://www.pnor.org/es/

Ó longo desta entrada de blog pódense ver diferentes fotografías da nosa primeira experiencia cunha orca. Apareceu no ano 2002 nun pobo da costa lucense, Burela. Chegou á costa xa morta pero aínda quente, empurrada polas demais femias do seu grupo social, integrado por uns seis exemplares de femias de orca que viaxaban xuntas.
Mentres nos traballábamos co cadáver, as outras orcas mantivéronse no mar, como esperando que o corpo da compañeira volvese as augas.
Unha femia adulta, con moitos anos de vida estimados no estado dos seus dentes. Estivemos ante ela longo tempo, antes de iniciar a obrigada toma de mostras e biometrías. Admirábamos o seu corpo, aquelas cores aínda brillantes, a pel lustrosa, o magnífico deseño bicolor que fai destes animais unha especie inconfundible.

Logo, coa necropsia, a lamentable realidade da dura loita diaria de tantos mamíferos mariños co medio e con aqueles outros animais que están a estragar os océanos, os humanos. A nosa orca, de 5,30 metros de lonxitude, tiña cribado o seu corpo con buratos, ata 115 impactos de postas con un diámetro de 1 centímetro, munición prohibida pero utilizada criminalmente desde algúns barcos. Un a un fomos contando aquelas feridas que a femia de orca levou con ela ata o fin do seus días. Un agónico sufrimento ata a súa morte en augas galegas.
Dela, ademais da biometría e os datos da necropsia, conservamos moldes de distintas partes do corpo e o esqueleto completo que veñen a enriquecer a colección do noso “Museo da Natureza”, formado por pezas, cada una de elas coa súa historia persoal, as veces triste como a desta orca. Aínda así, este animal viviu libre, cruzando o océano nas súas longas migracións, non tivo que esmorecer encerrado nun tanque, coa súa aleta dorsal dobrada nun xesto máximo de tristura como Tilikum.

Recentemente iniciamos a construcción do que será a maqueta da orca de Burela e en cada día de faena revivimos aquel encontro. O que amosan as fotografías son as primeiras fases do que será un traballo complexo, de longo percorrido. Ó final do camiño aparecerá novamente o corpo negro e branco da nosa primeira orca. Yosy-2010

---------------------

TARTARUGA MARIÑA (Tortuga boba) – Caretta caretta: “BASTEIRA”

2010-03-15T17:46:00.010+01:00

Recibiu o nome de BASTEIRA en clara alusión á praia onde foi atopada, no Concello de Cariño.
Ingresou onte pola tarde (14-03-2010) na UCI de Lobos mariños e tartarugas da SGHN-CEMMA na condición que se pode apreciar nas fotografías.
Un gran exemplar, de máis de 60 centímetros de lonxitude coa aleta esquerda seccionada, nun probable accidente cun arte de pesca, situación agravada pola baixa temperatura das augas galegas neste intre.

Lesións producidas por anzois, palangre, redes á deriva e enmalles en xeral, unidos ó perigo evidente do lixo que flota no mar, especialmente os plásticos que cando son inxeridos polo animal, confundidos con presas, lles causa a morte por asfixia, son todos eles os maiores inimigos destes animais.

A Tartaruga mariña común, unha especie que se atopa no apéndice I do CITES como especie en perigo de extinción, ten diferentes comportamentos ó longo da súa vida. Realiza longas viaxes de migracións nos primeiros anos, na procura tanto de alimento como, segundo algunhas investigacións, no intento de manter a variedade xenética das poboacións. É a partir dos 7 a 10 anos e cando a cuncha alcanza uns 50 centímetros, cando estes animais pasan a ocupar preferentemente hábitats bentónicos, ou sexa asociados ós fondos mariños. Unha etapa trala que a tartaruga alcanza a madurez sexual e volve ás zonas de cría.

Non son frecuentes en Galicia os varamentos de exemplares deste tamaño, senón de animais máis xoves que non superan os 30 centímetros de cuncha. Na UCI da SGHN-CEMMA rexistráronse con anterioridade tan só dos exemplares similares a este recollido o Domingo e asociados a graves procesos respiratorios que lamentablemente non sempre poden superar.
Como primeira medida ó día seguinte do seu ingreso procedeuse a facerlle radiografías que permitan coñecer con exactitude as afecciones que puidera presentar, para segundo os resultados facilitarlle o tratamento preciso para a súa recuperación.

PUBLICADO EN ... "O lobo de Cee"

2010-03-08T12:02:00.002+01:00

Artigo de Ramón Pernas
Publicado no diario “La Voz de Galicia” – 6-marzo-2010

“Siento admiración y respeto por los lobos. Sus historias siempre me fascinaron y suscribo con Risco, un cierto parentesco por la parte de la licantropía con el pueblo gallego. La nación luparia y la república de los raposos pueblan la memoria faunística de Galicia y ambas manadas que habitan nuestros bosques gozan de mi simpatía.
Uno de estos ejemplares, un lobo campesino y sentencioso, fue abatido en Cee después de atacar a un pastor.
Muerto el lobo, acorralado por dos mastines y ensartado con una horquilla como si fuera un ejemplar irmandiño atacando una fortaleza, los veterinarios descubrieron a una escuálida alimaña que no pesaba más de treinta kilos y estaba en el último tramo de una vida que se cifraba en doce o trece años, lo que para esta especie es una longevidad provecta.
Desdentado, con solo cuatro piezas dentales, los antaño desafiantes colmillos, y cojo, renco con una importante lesión en una de sus patas por mor de cepos y trampas, el pobre lobo era el rigor de las desdichas, un verso suelto en el poema épico de hazañas y fechorías que llenaron relatos populares que se encadenaban con la mejor oralidad narrativa, contados en las frías noches de los inviernos antiguos.
Bien sé yo que nuestro protagonista caminaba por atajos, por caminos secretos hasta Fisterra para ver la mar en donde se acaba el mundo. Su osadía, la gallardía de su raza, no le hubiera impedido acercarse peregrino cabe la cripta de nuestro Señor Santiago que, como es conocido, vela y protege a todas las criaturas creadas por el Sumo Hacedor.
Encontró la muerte en un fría mañana cuando ya las hambres resultaban desesperadas. El lobo divisó trescientas ovejas, su último y mejor botín, las acechó y activando un juvenil espíritu de caza, que todavía existía en una esquina de su memoria, se abalanzó sobre un manjar que recordaba vagamente y se encontró con la guadaña mortal en forma de horquilla.
Yo no quiero ver en las características del animal una metáfora de Galicia; no quiero contar que sufrimos de delgadez extrema, que ya no podemos enseñar desafiantes nuestros dientes, que cojeamos al exigir y reivindicar, al hacer de nuestra autoestima un aullido agudo y prolongado que rompa la larga noche de piedra y silencio.
No seré yo quien escriba la imagen de un país acorralado por mastines y amenazado por la horquilla de una incesante crisis. Quiero pensar que solo es uno más de los viejos nuevos cuentos de lobos, los mismos que ya nos dejaron Fole o Pedrayo en un país tan hidalgo como los ancianos lobos que caminan por sus bosques. Aquella noche por Cee y Corcubión, por O Pindo, y por toda la costa de la muerte se colgó en el cielo la luna llena.”

LAGOA DA FROUXEIRA - "Xestión por ensaio e error"

2010-01-19T17:23:00.012+01:00

Fronte á
“XESTIÓN POR ENSAIO E ERROR”
da Xunta de Galicia na Frouxeira, a
Sociedade Galega de Historia Natural
pide un estudio multidisciplinar

para a súa restauración.

O recurso reiterado á apertura artificial da canle de desaugamento da Lagoa da Frouxeira con maquinaria pesada, alomenos en dúas ocasión durante o último outono, amosa con claridade a ineficacia destas medidas de ”xestión hidrolóxica” que, actualmente en resposta á presión urbanística, semellan aplicarse en base ó sistema de “ensaio e error”, sexa por parte dos propios operarios da maquinaria ou baixo a supervisión de persoal non cualificado na materia. Ademáis do despilfarro de recursos públicos que supón, a ”xestión hidrolóxica por ensaio e error” debido a motivos urbanísticos é inaceptable nun espazo natural como a Lagoa da Frouxeira que, polos seus sobranceiros valores ambientais, acumula nada menos que 5 figuras legais de protección nacionais e internacionais.

Diversas evidencias indican que as continuas aperturas da canle de desaugamento están a agravar varios procesos de deterioro ambiental da Lagoa da Frouxeira desencadeados no pasado (destrucción da barra dunar pola extracción de area, mala xestión do humidal durante a catástrofe do Prestige, transformación do entorno, etc.), provocando, en definitiva, unha degradación paulatina do ecosistema praia-duna-lagoa con afección ós hábitats e ás especies de conservación prioritaria que motivaron a súa protección legal.

Por estes motivos, a SGHN ven de solicitar á Dirección Xeral de Conservación da Natureza que aborde, urxentemente, un amplo e detallado estudio multidisciplinar que debería:

a) Documentar axeitadamente a situación previa e avalíe os cambios que sufriu o espazo natural da Lagoa e praia da Frouxeira dende mediados do século XX. Esta información é chave para coñecer a batimetría e extensión previa da lagoa, a superficie dos fondos limosos e areosos e a frecuencia, intensidade e duración das conexións naturais da lagoa co mar.

b) Avaliar a situación actual e as medidas precisas para a conservación e restauración do espazo natural da Lagoa e praia da Frouxeira en base a criterios xeomorfolóxicos, hidrolóxicos, botánicos e faunísticos.

c) Contemplar a implementación de medidas de xestión agroambiental nas terras agrícolas ó carón da lagoa (co pertinente programa de axudas e subvencións ós propietarios).

d) Abordar unha seria ordenación urbanística, que alivie a forte presión que sofre este espazo natural e que contemple a oportuna reposición da legalidade no caso de que houbera violacións da mesma.

Mentres este estudio non estea dispoñible, a SGHN solicitalle á Dirección Xeral de Conservación da Natureza que non realice novas aperturas da canle de desaugamento da Lagoa da Frouxeira, nin permita que outros organismos ou particulares a realicen.

Xunta Directiva Xeral da SGHN
Santiago de Compostela, a 19 de xaneiro de 2010

2 de febreiro - DIA MUNDIAL DOS HUMIDAIS

2010-01-19T16:44:00.001+01:00

PUBLICADO EN: "Galego, o noso idioma"

2010-01-18T18:03:00.004+01:00

O 17/01/2010 e firmado por Suso de Toro, o diario “El País” publicou a seguinte columna de opinión titulada “Sí, es algo personal”, que podedes ler integramente neste enlace:

http://www.elpais.com/articulo/Galicia/algo/personal/elpepiautgal/20100117elpgal_9/Tes

“Toda sociedad, aún tan débil como la gallega, tiene algún centro, alguna conciencia íntima de que hay algo que nos es común: la conciencia del nosotros, de que con nuestros yos formamos un nosotros que existe realmente”. ....

.....“la lengua gallega, nuestras palabras, son parte del repertorio de la identidad compartida, de nuestro nosotros.” ....

.....” Una minoría de personas que no quieren que sus yos se unan en el nosotros de los gallegos cuestionan la existencia misma de Galicia, de nuestro nosotros, nós. Son personas que sólo aceptan integrar su yo en un único nosotros en castellano. Defienden la existencia de España en sus provincias, niegan la de Galicia”. ....

....“No les gustamos, no quieren ser gallegos, parte de los que vivimos aquí. Porque también existe un territorio al que llamamos aquí. Y también ellos lo saben, por eso quieren que aquí cambie para que sea como allí. Cuestionan nuestra existencia”.
(Suso de Toro - EL PAIS - 17/01/2010)
-----

FALAROPO PICOGRUESO (Phalaropus fulicarius) en Malpica

2009-12-18T11:24:00.003+01:00

TARTARUGA DE COIRO (Dermochelys coriacea): Unha reliquia do pasado

2009-12-10T11:17:00.004+01:00

A primeira vez que na SGHN recollimos o corpo dunha Tartaruga de coiro, un animal algo máis pequeno que este, a persoa que nos levou ata ela, a describiu como un “monstro mariño” e non como unha tartaruga, xa que non tiña unha cuncha como elas Aquel animal descansaba sobre un entarimado de madeira na lonxa de Ferrol, atrapado accidentalmente nas redes dun pesqueiro, causaba o estupor de quen a miraba.
Para este animal considerado “ameazado”, que se inclúe no apéndice I do CITES, no apéndice II co Convenio de Berna e que se atopa como especie prioritaria para a CEE, os perigos derivados do tráfico marítimo e da pesca son unha das maiores ameazas, xunto coa desaparición do seu territorio de reproducción e a mala saúde dos océanos.

A vida deste enorme animal é practicamente peláxica, fora dos momentos da posta de ovos nas praias de centroamérica, na Guayana francesa de xeito especial e na cosa noroccidental de Africa. A etapa reproductiva é un dos momentos máis críticos na súa vida, que algúns exemplares non superan. As femias poden facer nidadas de máis de 150 ovos de cada vez en varias saídas a terra. Cando os ovos eclosionan as crías loitan por chegar ó océano nun camiño cheo de perigos, onde os pequenos animais duns 50 mm de longo desafían a unha morea de depredadores que merman considerablemente o éxito reproductivo destes galápagos.
A tartaruga da foto ten máis dun metro e medio de lonxitude, pero aínda podería crecer máis, ata superar os dous metros con máis de 500 quilos de peso. O seu nome en galego “de coiro” define perfectamente a impresión que se ten cado vemos a este animal, con todas esas laminiñas óseas revestidas con pel. A súa viaxe truncouse en augas galegas, ficando así enriba da area arrastrado pola forte marea dos últimos días, con fortes ventos do Sur.

PEZ LÚA REAL (Lampris guttatus) – un sol vermello baixo a auga.

2009-12-10T10:48:00.006+01:00

Aínda que esta especie non se atopa nas listas de animais en perigo, pola súa rareza podería explicarse unha posible protección.
O que máis destaca neste peixe, ademais do gran tamaño que pode chegar ós dous metros con 100 quilos de peso, son as rechamantes cores vermellas que teñen a finalidade de protexer ó animal dos raios ultravioletas cando se atopa preto da superficie, algo que fan en poucas ocasións moitas delas relacionadas coa reproducción xa que estamos a falar de peixes de augas profundas.

Este exemplar atrapado accidentalmente por un barco pesqueiro do porto de Celeiro, pesa 54 quilos e mide 104 cm. de lonxitude. Moi aplanado e coa boca pequena e mandíbula superior extensible. Perde as escamas con moita facilidade. As aletas, longas e moi fermosas, intensamente vermellas, contrastan con esa mestura de cores entre azuis, rosados e violetas. Destaca especialmente o brillo case metálico de todo o corpo.

A este peixe dedicamos todos os nosos esforzos nos días festivos cos que nos agasallou o calendario. Os escasos medios con que contamos na actualidade imposibilitan unha conservación en frío, así que optamos por facerlle moldes cos que reproducir algún día a súa figura e finalmente obter o esqueleto, para o que foi preciso una disección coidadosa.

CACHALOTE – A montaxe dun coloso

2009-11-10T16:47:00.015+01:00

Entre a fotografía do corpo do animal sobre a area e a foto final do seu esqueleto, finalmente rematado, hai un longo traxecto de máis de seis anos, no que tantas veces estivemos a punto de desanimarnos.
Para chegar a esta foto foi precisa unha complexa historia de esforzos, de alegrías e tamén de infortunios. Todo elo sobre unha base robusta de traballo no que colaborou moitísima xente que aportou a súa axuda, pequena ou grande, pero fundamental para chegar a este resultado.

Un proxecto inicial de CEMMA e da sección de Mamíferos Mariños da SGHN, con aquel varamento como tantos outros ós que se acude ó longo do ano, nesta praia, naquel areal; outro corpo deitado na area cunha historia detrás. A noviña femia, preñada prematuramente e aquel feto no seu ventre ..., son todos recordos que forman parte desta historia de morte e de vida.
A CEMMA e a SGHN puxeron as mans para a dura tarefa de desmembrar o corpo do gran cetáceo e para darlle sepultura controlada. Houbo quen puxo ata a terra onde ficaría o animal e quen vixiou cada día que os raposos non se levaran os osos máis pequenos.

Soñamos entón con aquel corpo formando parte do haber expositivo do “Museo da Natureza”, aínda sabendo que case non contamos con axudas e que un proxecto como este require de financiamento suficiente para chegar a bo termo.
Case tódolos esqueletos que se van recollendo nese esforzo conxunto de estudio dos mamíferos mariños entre a CEMMA e a SGHN, seguidora a primeira do traballo iniciado en Galicia pola segunda, teñen ó “Museo da Natureza” como depositario destes magníficos animais protexidos e amparados por las leis actuais, tanto nacionais como internacionais. Porque finalmente a nosa maior preocupación é a protección dos mamíferos mariños e achegar o coñecemento desta protección e da súa bioloxía á xente.

A SGHN non ten bens nin propiedades. O seu activo económico se limita ás cotas dos socios que non cobren nin as necesidades más elementais, así que as máis das veces, a maioría das súas delegacións non posúen nin local social. Aínda así con todas esas limitacións, o traballo de moitos dos seus socios serviu de xerme para o proxecto dunha mostra expositiva que coa fundamental contribución dos mamíferos mariños levounos ata esta “case” realidade dun Museo de Historia Natural na Delegación de Ferrol da SGHN.

Nembargante, toda a obra que temos no noso haber e que puxemos a disposición dos gobernantes para ese proxecto único, tan só conseguiu que o Concello de Ferrol aportara o diñeiro para manter dous escasos postos de traballo para monitores que ensinaran, guiaran e coidaran dese material expositivo mantendo aberta a mostra expositiva e non houbo ningunha outra implicación, obviando que construír, reconstruír, crear, restaurar, montar e manter supón un esforzo excepcional que de ningunha maneira pode soportar unha entidade sen ánimo de lucro.

É moito o que nos ofrecemos e moi pouco o que se nos brinda. Para que toda a obra poda ensinarse son precisos materiais e mano de obra, porque xa non estamos a falar de mostras entre amigos, senón dun gran proxecto, que si non se apoia de xeito serio, se afunde sen remisión.

Ante a nula resposta das autoridades máis próximas a nos, pouco o nada entusiasmados cun proxecto que, seguramente é demasiado grande para eles, quedaban tan só dos opcións, pechar as nosas ilusións para sempre o achegarnos a propostas de quen ofrenda proxectos reais e viables para poder culminar un traballo desta envergadura.
Un concello pequeno como Sanxenxo, tan vinculado a este cachalote que foi a morrer a unha das súas praias, conseguiu os permisos precisos e financiou enteiramente este proxecto de montaxe do gran esqueleto.

E así vimos saír o venres pasado o noso traballo pola porta rumbo á provincia de Pontevedra, con sentimentos contrapostos. Por unha banda orgullo polo traballo ben feito que poderá ser ensinado cara ó publico. Por outro, certa tristura que unha vez máis teñamos que vivir na escuridade, sentíndonos foráneos na nosa propia casa e de prestado. Sen que ninguén aposte polo noso esforzo, condenándonos a vivir subsistindo e mantendo escasamente á xente ilusionada ó noso redor. Sabedores de que se finalmente os derradeiros puntais que manteñen o edificio do proxecto, se caen, o edificio da ilusión derrubarase por completo. Tómese isto como unha metáfora e como unha realidade.

Noraboa para todos e cada un dos que participaron neste proxecto. Parabéns para quen estivo ata o final, aguantando todos os inconvenientes.
O noso afecto vai para quen nos alentaba a seguir, pese a todo. Celebraremos este renacer do cachalote, aínda que non sexa no noso Museo.

----------

SOMIEDO, o lobo, o oso, os cans e o home no día dos mortos

2009-11-03T10:12:00.009+01:00

Fai uns días a igrexa católica botaba pestes contra a celebración do Halloween e do inoportuno, segundo eles de festexar de tal xeito o día dos mortos, en lugar de facelo con recollemento, oracións e ofrendas de flores nos cemiterios, xa que tal como recordan os dirixentes eclesiásticos: "Por sentido pedagógico, es necesario que los niños descubran el valor de la vida y de la bondad, y no fomentar la muerte. Los menores se abren a la vida y no a la muerte. Los padres deben ser conscientes y encauzar el sentido de fiesta hacia lo bueno y a la belleza, en vez del terror, el miedo y la misma muerte".

Se lle esqueceu citar outro xeito habitual de celebración para este día, “tan especial”: ir ó monte a matar. Teño que dicir que ignoro se a igrexa católica defende, anima e aínda por riba promove e practica esta destructiva actividade neste día e noutros de especial significado, poñamos por caso a Semana Santa. Pero o que seguro non fai é desaconsellalo tan sequera a pesar de que vai en contra claramente de eso de “non fomentala morte”. Está claro que cando se escribiron as Sagradas Escrituras e redactou aquelo dos dez mandamentos, esquecéronse de detallar cada unha das leis, e xa se sabe que cando un texto lexislativo se redacta hai que especificar moi ben tódalas posibilidades, porque senón os facinorosos atopan fendas para delinquir. Naquelo de “non matarás” foron especialmente cutres, deixando para os homes decidir a quen e cando.
Onte o calendario pasou páxina e chegou o día 1 de novembro, santo día de acordarse dos mortiños... humanos, da mesma tribo, continente, nación, pensamento e ata familia. Fora dese recordatorio, pódese ir a matar a outros que non comulgan co noso credo, ou aqueles que quedan fora da especie.

Somiedo estaba nese sagrado día tan fermoso coma sempre. Adornado coas cores do outono: amarelos, vermellos, castaños e laranxas, bañados todos eles con esa luz baixiña e dourada, que non queima pero quenta e arroupa baixo os seus raios.
Polo visto, e non teño grandes coñecementos deste tema, agora toca a caza da pluma. E si as perdices pensaban que poderían levan flores ós seus mortos sen correr riscos, estaban moi equivocadas, xa que no 1 de novembro o monte encheuse de cazadores que celebraron o acontecemento matando mentres as súas mulleres levaban a fachendosa ofrenda das flores ós cemiterios.

Tivemos entón unha curiosa xornada. A un lado da montaña, pola ladeira asturiana, camiñamos xunto a dous cans que se uniron a nos na procura de sentir a vida. Fermosos animais os cans somedanos, tan salvaxes na súa conducta que recordan ó lobo, no xeito de camiñar, de marcar os seus dominios, de escudriñar o aire para prever o perigo. Se moven entre a matogueira áxil e velozmente, sen ruído. Coñecen a quen busca coma eles a subida ó monte e se unen á súa nova manda como líderes do grupo. Malos tempos para eles, xa que non entran nos planes dos salvadores da fauna salvaxe. Estudiosos de cadeira e mesa que proxectan a “recuperación” de especies e crean demos novos, esquecendo que non foron os cans os que esquilmaron ós osos, senón o home. Moitos esquecementos interesados, de abusos do hábitat que se seguen a practicar.

Pois ben, no noso percorrido, mollados pola constante chuvia benvida pola terra, os cans e nos vimos cervos, corzos, rebezos, tan curiosos pola nosa presenza coma nos pola súa. E senón a súa figura, si a mostra do paso previo, seguindo o mesmo noso camiño, de lobos que deixaron a marca inconfundible da súa defecación. Nun recuncho protexido atopamos a do oso e alí ficamos agradecidos e emocionados.

Seguimos a ruta e tan pronto como traspasamos o cavorco entre picoutos, sen cambiar a paisaxe pero en terras leonesas escoitamos un disparo e logo outro. Os cans detivéronse e nos con eles, sobresaltados. As figuras de un, dous, tres homes apareceron entón a uns cincocentos metros de nos, con armas e cans, movéndose rapidamente entre as xestas na persecución das présas. Quixemos fuxir de alí de calquera xeito, atordados pola ingrata presenza e polos disparos. O mesmo pensamento levounos a atallar a espesura do monte, baixando cara ó lado asturiano, sen deternos ante a xeografía abrupta que nos foi deixando as súas marcas polo corpo. A canciña, líder da manda sen dúbida, dirixía a fuxida, áxil saltando coma corza, detrás nos e na cola o can moi noviño aínda e pouco experimentado, coas súas orellas encollidas e o rabo atrapado entre as patas traseiras.

Paramos a louca carreira no fondo do val, e tan só nos detivemos cando deixamos de ver as figuras dos tres escopeteiros. O corazón case entre as mans feridas de loitar contra a vexetación, saíndose do peito, sentámonos máis mollados se cabe, coma presas acosadas. Ó noso redor, ¿cantos animais agochados sentirían o seu corazón saír do peito igual ca nos?. A calma levounos á razón e á rabia contida de non ter poder nas mans para facer xustiza. Levounos tamén ó pensamento de aquel que segundo os católicos morreu por algúns cantos de nos e que nalgún momento dixo “O meu reino non é deste mundo”. Mundo incoherente e inxusto que pide paz e consinte morte. Que di protexer ó débil e permite ós poderosos que dispoñan da súa vida

¿Onde está esa administración que recolle miles de euros en proxectos de recuperación de fauna e deixa que unha fronteira política separe a vida da morte?. ¿Onde está a Igrexa que di defender a vida e ós inocentes e pecha os ollos ante estas matanzas?, no día en que segundo as súas directrices o homes tiñan que “dirixir o sentido da festa cara ó bo e á beleza, en lugar do terror, o medo e a mesma morte”.
Era o 1 de novembro e a paisaxe estaba tinguida de vermello na montaña somedana. Yosy

----------

ÉRASE UNHA VEZ UN CONTO INHIBIDORES na Ría .... ¿ou non?

2009-10-23T10:35:00.006+02:00

Todo empezou cun zunido lene, case imperceptible, pero constante. Estreouse sen que ninguén se dese conta do invento, porque xa se sabe cós humanos nos facemos a todo e de xeito especial ó ruído.
Agora, convencidos de que a poboación do núcleo central de Ferrol non se apercibiu da súa presenza, xa que non houbo protestas, nin sequera preguntas, instalouse definitivamente nas nosas vidas cun descaro cada vez máis abraiante.
O que inicialmente era diúrno, agora e permanente e o que primeiro era tímido agora é evidente, aínda que disfrazado de costume. ¿Qué é?. Non ten nome oficial, xa que non existe oficialmente. ¿De onde ven?. Do outro lado, en ondas que crecen e mingúan como se xiraran. ¿Onde é audible?. Quen o sabe, ¡se non se oe!, pero sospeitase que más alá do centro histórico da cidade.
Quen tivera un medidor de sons para avaliar con precisión a importancia desta emisión sonora que non deixa durmir a aqueles que son conscientes da súa presenza. Aínda que ¿quen pode asegurar que non sexa o causante da falta de descanso doutros moitos que son ignorantes de que existe?.
Toda a situación levou un proceso. Primeiro foi o desacougo, logo atopala resposta á molestia, ou sexa aprender a escoitalo ruído e finalmente, a pregunta: ¿Qué é e de onde ven?.

Mirando cara a el con oídos, as murallas nos contestan. Detrás delas está a resposta que ninguén dará. Temos atrevidas suposicións que teñen a forma de inhibidores para evitar supostos atentados... ¡Ai a nosa ría! Tan apetecible para o que quere facer o mal. O atrevemento, ou a fantasía quixo que vexáramos nun principio unha coincidencia do son coa presenza de certos barcos, antes de que as ondas fosen constantes e aínda máis fortes.
¡Ai a nosa ría!. Tan estragada. Tralos tanques da gasificadora o aire é moito máis irrespirable aínda. Case a pleno funcionamento, mentres os desafortunados veciños que alí levantaron as súas casas, cambian a vista da ría polos tanques ameazadores e por ese olor a carburante que o enche todo. Pero o zunido trala muralla, alí onde os impoñentes barcos descansan, vixía o conxunto.
Pregunta ¿A situación non é unha agresión ás xentes que viven neste conxunto humano con orixes ilustrados?.
Pero nada é delicto se non existe, se oficialmente non se lle da nome. Unha agresión invisible, que penetra no cerebro noite e día, pero que case ninguén coñece, non pode considerarse unha agresión.
Á espera que alguén descifre o misterio, tentaremos pechalos ollos e ignorar que o ruído existe para formar parte da maioría inocente. Quizá todo é efecto dos efluvios da gasificadora e toda esta historia sexa só un conto. Y

------------

Curso e exposición de rastros - Museo da Fundación ORTEGALIA

2009-10-19T16:52:00.007+02:00

Durante o pasado fin de semana, 17 e 18 de outubro de 2009, celebrouse o curso de identificación de pegadas, rastros e outros finais de animais terrestres, impartido polo responsable do “Museo da Natureza”, Juan Ignacio Díaz da Silva.
A exposición de rastros permanecerá no Museo da Fundación Ortegalia ata fin de ano.

O LOBO – Exposición de ADEGA en Lugo coa colaboración da SGHN

2009-10-13T17:45:00.019+02:00

O lobo compañeiro, que viaxe con nós dende sempre
O lobo indómito, que non admite cancelas
O lobo sanitario, que libra o monte de cadáveres
O lobo conflictivo, que ataca animais domésticos cando non ten presas salvaxes
O lobo, derradeiro gran depredador que nos queda
O lobo, símbolo na nosa cultura
O lobo, personaxe dos nosos soños
O lobo, ameazado polo noso progreso sen límites

(texto impreso no folleto de presentación da exposición)

Organizada por ADEGA inaugurouse o día 8 de outubro no Pazo de San Marcos de Lugo (Deputación) a exposición “O Lobo, unha carreira pola supervivencia”, na que participan aportando a súa obra artistas e escritores.
O “Museo da Natureza” da SGHN colabora prestando a esta ocasión fondos biolóxicos relacionados co lobo, en concreto a súa pel, cranio e pegadas.
A exposición permanecerá aberta ata o día 25 de outubro, tentando facer un chamamento para garantir a conservación do noso rei do monte, que sobrevive a tantas ameazas que se cernen tanto sobre el como sobre o seu hábitat.

Exposición con fondos do "Museo da Natureza" da SGHN - Museo Ortegalia

2009-10-07T11:17:00.004+02:00

EXPOSICIÓN:

"Rastrexar ou o arte de ver"

Fondos do "MUSEO DA NATUREZA" da SGHN

MUSEO ORTEGALIA

A partir do 20 de outubro

Curso "PEGADAS, RASTROS E SINAIS" - Fundación Ortegalia e SGHN

2009-10-07T10:46:00.003+02:00

Curso:
Identificación de pegadas, rastro
e outros sinais
de animais terrestres
17 e 18 de Outubro de 2009

Impartido:
Juan Ignacio Díaz da Silva
Responsable do "Museo da Natureza"
da SGHN

Organiza:
Fundación Ortegalia

Colabora:
SGHN
Deputación de A Coruña

¡BEN FEITO! – Revista Retranca – O mellor humor galego

2009-09-24T09:52:00.008+02:00

A revista gráfica dirixida polo ilustrador Kiko Da Silva ten xa case dous anos de vida. Colaboran nela Manuel Rivas, Miguelanxo Prado, Luis Davila, Xaquín Marín, Pinto & Chinto, Kohell, Leandro, Andrés Meixide e Idígoras&Pachi e Mel (El Jueves) entre outros.
Aparece coa Santa Compaña como mascota e o lema "Lerasnos de morto se non nos les de vivo", percorrendo tódolos temas desde o punto de vista do humor cen por cen galego.
Un exemplo do bo facer desta revista é este cómic do gran debuxante Davila, publicado na colección retranqueira.

Blog da Revista Rentranca:

http://revistaretranca.blogspot.com/

TINTOREIRA ou MARRAXO AZUL (Prionace glauca) – na praia de Combouzas (Arteixo)

2009-09-17T14:11:00.024+02:00

Foi este mesmo verán e nunha praia do Mediterráneo, cando se avistou un Marraxo azul de similar tamaño a este que varou na praia de Combouzas o sábado 12 de setembro, cun areal aínda cheo de bañistas. Mesmo animal e diferente resposta da xente, xa que mentres en Vilanova prohibiuse o baño e puxéronse en alerta os equipos de salvamento e urxencias, na nosa praia pertencente ó concello de Arteixo, tanto bañistas como Protección Civil afanáronse en salvarlle a vida ó animal.
E o conseguiron no primeiro intento, introducindo no mar á quenlla que varara no areal. Cando chegamos á praia uns preocupados membros de PC e moitos dos bañistas que participaron no salvamento vixiaban a liña de marea, xa que a Tintoreira ameazaba con varar novamente.
Nas fotos vese como foron acontecendo os feitos. Finalmente a quenlla foi recollida nas rompentes e liberada fora da influencia delas. Ademais de membros de CEMMA y voluntarios da SGHN, participou de xeito especial Protección Civil, magníficos coma sempre tanto no seu servizo humano como na habilidade para manexar a zodiac en mar difícil e neste caso a colaboración de espontáneos que disfrutaban da praia.

A Esmorga ante todo - ¡Isto é Ferrol!

2009-08-27T14:12:00.003+02:00

Onte puxemos ao límite o noso corazón. Pensamos “Ata aquí chegamos” mentres viamos as lapas trepar polos muros da casa contigua ó antigo hospicio. Unha casa xa antiga, dos anos cincuenta probablemente, aínda que non tanto como a que nos acolle, un vello caserón condenado a morrer pola desidia da administración. O incendio se cebou co último piso deixando ós seus inquilinos sen fogar entre unha morea de espectadores, atentos ó dobre espectáculo da desgracia e da música, o concerto previsto para esa noite na praza de Amboaxe e que finalmente, e sorprendentemente, se celebrou.

E mentres mirábamos ó ceo, pendentes de que as lapas non invadiran o noso fogar social e o fume nos envolvía enchéndonos dese olor que nos acompañou ata o catre, as primeiras notas de música soaban, dando ó conxunto de imaxes un dramatismo maior.

Pensei facer fotos dos rostros presentes, das luces, dos vehículos oficiais ... pero non era quen de facelo do ruído, das voces, da música .... do olor, e finalmente gardei a cámara.

Fora xa de perigo o noso patrimonio, deixamos o escenario cun acre sabor de boca, froito do medo por sentirse ó bordo do desastre, da perda total pero froito tamén de presenciar a dor de quen aínda que afortunadamente non tivo danos persoais, perdeu todo o que tiña e observaba agora as cinzas fumeantes co fondo da esmorga formada na praza que nese intre estaba xa no seu apoxeo.

Eu me pregunto, ¿non debería deixarse a festa para outro día?. E non só por seguridade, ¡que tamén!, senón por solidariedade co que sufre.
Tan ansioso está o ser humano pola xoldra e a enchente neste país, que ante a dor allea nin sequera se pensa nin por un segundo en paralizar a farra. ¡Non vaia ser que elo ocasione danos morais ós sufridos festeiros!.

As decisións importantes requiren de principios e de homes e mulleres destacados e xustos. Non vale todo na vida nin todo ten o mesmo valor e posuír un cargo destacado na administración, a de aquí, a de alá ou a da máis acolá, implica ten nas mans a cultura social e moral dese pobo representado. Queremos dos políticos que eliximos implicación nas decisións aínda que sexan difíciles e non gusten á maioría. Queremos que coiden ó cidadán e a cidade, o ecosistema no que vivimos todos. Para convivir precísanse exquisitas normas de conducta que axuden á comprensión entre os cidadáns e axilidade no mantenemento das estructuras desta gaiola de cemento na que vivimos.

Non poderíamos falar máis claro se nos poñemos nos como exemplo do que non hai que facer: deixar que un patrimonio científico e expositivo se poña en perigo unha e outra vez , mentres non se fai o mínimo esforzo por levar adiante as obras necesarias para remedialo. Pero estamos a falar de obras, unha palabra con curto desenrolo na nosa cidade e falamos de priorizar a solidariedade moral antes que as festas e ambos conceptos aparentan ter dificultades de realización. Yosy
-----

SPINNAKER 2009 (5-9 agosto) – Exposición do “Museo da Natureza” da SGHN

2009-08-10T09:50:00.015+02:00

A SGHN participou un ano máis en SPINNAKER cunha mostra do “Museo da natureza”. Nesta ocasión levamos parte do esqueleto dunha Balea común (Balaenoptera physalus), que forma parte do activo de fondos biolóxicos que seguen a esperar un espazo digno onde realizar a montaxe definitiva.

¿Para cando?.

SPINNAKER - Primeiro premio de debuxo infantil

Ó actor Heath Ledger, as baleas e o mundo ó revés ....

2009-08-07T10:07:00.006+02:00

O actor australiano falecido en xaneiro do 2008, cando acababa de recibir o “Globo de ouro” pola súa película “O cabaleiro escuro” baseada nas historias de Batman e na que interpretou o papel de Jocker, participou noutros filmes como “Brokeback mountain”, na que se relata a relación amorosa de dous homosexuais no oeste americano.
Heath Ledger dirixiu ademais vídeos para grupos musicais e este é o seu derradeiro clip realizado para o grupo “Modest Mouse”. O actor crítico coa caza das baleas, conta a historia dun barco baleeiro onde os cazadores son baleas e os cazados os homes. En seis minutos describe a caza e despece dos humanos para convertelos en alimento de mascotas.
Esta obra póstuma foi publicada en internet cunha dedicatoria ó final da cinta na que se pode ler: “Isto comezou xunto ó noso amigo, un gran defensor da vida e completouse co seu espírito”.
O diñeiro recadado con esta obra destinarase a “Sea Shephard Conservation Society”, asociación que protexe a vida e os ecosistemas mariños.

O clic pódese ver neste enlace en Youtube:

YOUTUBE (completo)

GOLFIÑO RISCADO (Stenella coeruleoalba) – intento de varamento dun exemplar xuvenil

2009-08-05T11:57:00.012+02:00

Con pouco máis dun metro de lonxitude, este exemplar de Golfiño riscado (Stenella coeruleoalba) apareceu na Ría do Barqueiro, nadando moi preto da costa sen que aparentemente se rexistrase a presenza doutros animais da manda. Un exemplar moi noviño que escasamente presenta o patrón de coloración típico da especie: liñas estreitas de cor negro nos flancos que lle saen dende os ollos. O nome científico “coeruleoalba” define o azul do ceo e o branco que aparecen na súa pel.
Trátase dun macho, polo que cando alcance a madurez acadará uns 2,5 metros de lonxitude, formando parte dunha manda que acolle gran número de animais e que presenta unha gran cohesión.
Agora fica só nesta ría amable, pero allea as súas costumes. Ó longo do día o seu ánimo foi derivando desde tímidos achegamentos á praia na procura de semellantes confundidos nas figuras dos bañistas, ata chegado xa o atardecer, o franco intento de varamento, nadando en augas moi someras, abafado seguramente pola ausencia dos seus.
Nas fotografías pódese ver as diferentes fases de recuperación e liberación posterior en alta mar do animal, coa esperanza de que atope a manda onde integrarse. Unha esperanza de vida que se esgotaba no interior da ría.
Membros da CEMMA e voluntarios da SGHN participamos no rescate. Levamos ó pequeno golfiño todo o lonxe que as posibilidades da embarcación permitía. E marchou con aparente forza cara ó mar aberto.
Desexamos agradecer ós colaboradores que sempre nos brindan a súa axuda e que neste caso puxeron a nosa disposición a embarcación necesaria para a liberación.

A nosa tartaruga “BONITA”, morreu.

2009-08-04T20:27:00.002+02:00

"BONITA", a Tartaruga mariña común (Caretta caretta) que ingresou na UCI da SGHN-CEMMA, o 27 de xuño, morreu a finais de xullo, sen poder superar a delicada situación na que se atopaba
Fora recollida no mar, aboiando nas olas do Atlántico a máis de 450 millas da costa galega.
Aínda coñecendo que centos de tartarugas morren cada día nos nosos mares e que nin tódalas boas mans do mundo bastarían para salvalas, cada un dos intentos para sacar adiante un só deses animais é un proxecto íntegro en si, no que se involucran moitas persoas, xentes dignas e compasivas que poñen o mellor de si mesmas para que a tartaruga volva ó seu medio.
Desde aqueles que a recolleron das augas, ós que a transportaron ata a nosa UCI, ata os que cada día a curaron, limparon, alimentaron con tenrura e dedicación. A todos eles, a pesar da nosa mágoa e por riba dela, queremos darlles a grazas.

---------------

PEIXE MOMO (Cetorhinus maximus) – na costa de Lugo.

2009-08-04T20:13:00.005+02:00

O 30 de xuño rexistrouse o primeiro aviso da súa presenza. Durante dez días máis esta quenlla chamada en Galicia “Peixe momo” (Tiburón Peregrino en castelán), percorreu as augas costeiras do coñecido como Golfo do Masma, máis ou menos entre Burela e Ribadeo. Procuraba o alimento nun mar case quedo, rico en plancto, navegando lentamente, mentres filtraba os elementos en suspensión.

O Cetorhinus maximus é o segundo peixe máis grande do mundo trala Quenlla Balea (Rhincodon typus) que ostenta o primeiro posto e que se atopa protexida desde o ano 1999, unha protección que o Momo non conseguiría ata o ano 2005. Unha xustiza que chegou tras séculos de intensa pesca que minguou considerablemente as poboacións deste animal fermoso e inofensivo, xa que practicamente podería dicirse que os seus dentes son case inexistentes.

A presenza desta quenlla na costa de Lugo causou gran expectación. Nun principio foi medo ou preocupación polo seu tamaño (case cinco metros de lonxitude) e polo descoñecemento ante cal podería ser a especie. Despois, identificado como Momo, o “pallaso” inofensivo e tranquilo que percorre as augas fronte os brancos areais desa costa concorrida do verán, pasou a ser unha atracción máis para os visitantes da zona, fachendosos por contar con esa presenza tan significativa e especial dun Peixe momo patrullando as augas pouco profundas de ata catro concellos lugueses.

Membros da CEMMA e voluntarios da SGHN participamos na súa identificación. Disfrutamos coas imaxes impagables da magnífica figura da quenlla baixo a auga e daquela aleta que destacaba no espello da augas. Tan curiosa coa nosa presenza como nos coa dela.

Así como apareceu, foise de súpeto. Este animal aínda moi novo, emprenderá cando chegue o inverno, unha migración oceánica excepcional, mergullando a máis de 200 metros de profundidade, rumbo ó Caribe e, quen o sabe!, volverá outro ano para alimentarse nas augas tranquilas do norte da nosa comunidade.

---------

Tartaruga mariña “BONITA” (Caretta caretta)

2009-06-29T14:10:00.007+02:00

Esta Tartaruga mariña ou Tartaruga boba (Caretta caretta) ingresou na nosa UCI da SGHN-CEMMA o Sábado 27 de xuño, tras desembarcar no Porto de Marín a bordo do barco do Servizo de Gardacostas da Xunta de Galicia “Irmáns García Nodal”, que presta axuda na Costeira do Bonito.

Foron os tripulantes deste barco os que atoparon ó animal, a 450 millas da costa galega e que ante a debilidade amosada polo animal, que aboiaba sobre as olas cunha equipaxe de lepas adheridas ó seu corpo en gran cantidade e cun peso que supera ó propio do quelónidos, a recolleron e subiron a bordo.

No barco atopábase un membro de CEMMA, desenvolvendo as funcións de observación de cetáceos durante a presente campaña do bonito e foi el o que se fixo cargo da tartaruga ata que se puido volver a terra.

A tripulación do “Irmáns García Nodal” lle puxo o nome: unha “BONITA” no medio dos prezados bonitos do Atlántico, e así quedou rexistrada no seu ingreso na UCI.
Iníciase así a recuperación desta tartaruga de pouco máis de vinteseis centímetros e uns 1.200 gramos de peso, coa esperanza de poder recuperala sen problemas e que en breve poda volver a liberdade nesa viaxe longa e difícil que as Tartarugas mariñas realizan ó longo da súa vida.

------

Liberación da Foca gris BARDA (Halichoerus grypus)

2009-05-11T10:56:00.006+02:00

O xoves, 7 de maio, o Lobo mariño cincento BARDA foi embarcado no “Ferreira Martínez”, barco que xa colaborou noutras liberacións de lobiños. Con 40 quilos de peso, iniciará unha nova etapa da súa vida e o fará dende un barco amigo e viaxando nunha cesta nova, estreada para a ocasión e fabricada por un cesteiro vigués que a deseñou cos remates dos vimbios no exterior, procurando así unha superficie sen atrancos que puidesen danar ó animal.

A SGHN únese á CEMMA no intento de sensibilizar á poboación en contra da caza das focas e da utilización na industria e no mercado internacional de subproductos procedentes dela.
O noso esforzo recuperando a todos aqueles animais que recalan nas costas galegas, xunto ó que realizan outros compañeiros na costa cantábrica e na de Portugal pode parecer pequeno. Realizado moitas veces con precariedade de medios, pero suplido con dedicación e tenrura para estes lobiños desvalidos nas primeiras etapas da súa vida.

Dámoslle toda a atención que precisan para que remonten a enfermidade ou o esgotamento e podan volver á liberdade. Non queremos lobiños presos, focas encerradas como espectáculo de ocio, o noso fin e darlles o que todo ser vivo precisa, a liberdade nas mellores condicións posibles. Unha segunda oportunidade de vivila existencia proxectada.

Eles nos deixan tantas emocións e experiencias que finalmente rematan nun coñecemento da especie e do medio no que viven, que é tamén o noso.
Queremos recordar aquí a algúns dos lobiños e focas que pasaron pola UCI da SGHN, animais que recibiron un nome, teñen unha historia cos distingue dos outros e as máis das veces a fortuna quixo que tivesen un final feliz, o mesmo destino que desexamos para BARDA.

Felicidades e agradecementos para todos aqueles que participaron dalgún xeito na súa recuperación, desde aqueles veciños que atoparon ó lobiño, o recolleron e comunicaron a súa existencia; a Garda Civil de Laxe que o transportou e o entregou ó grupo de traballo da CEMMA; a tódolos que dentro da UCI da SGHN se afanaron en sacalo adiante; á xente do Acuario de O Grove e ós membros da CEMMA que a coidaron durante os últimos meses; á tripulación do Ferreira Martínez que o leva a liberdade e a tantos outros que co seu ánimo axudan a continuar este labor.

------

DENUNCIA - Actividade cinexética no sistema dunar de Vilarrube

2009-04-28T13:52:00.001+02:00

A nova XUNTA DE GALICIA … esperando cara á costa.

2009-04-27T18:04:00.004+02:00

Nos derradeiros días o novo Presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo deu forma ó novo goberno galego e puidemos coñecer como primeira medida que para o próximo futuro teremos dez consellerías, en lugar das catorce existentes no goberno anterior.
Non vamos a relacionar aquí a totalidade das consellerías nin tódolos nomes dos seus responsables, unha información suficientemente publicada nos medios de comunicación. Preocúpanos en especial unha consellería, a de Medio Ambiente, Territorio e Infraestructuras, super-consellería con, aparentemente, intereses contrapostos.
Toda a política de ordenación do territorio queda integrada nesta consellería, responsabilidades de evaluación ambiental, xestión de resíduos, Augas de Galicia e SOGAMA. A Dirección Xeral de Conservación da Natureza pasa a depender doutra Consellería a de Medio Rural, co seu responsable á cabeza, Samuel Jesús Juárez Casado, con competencias en materia de espazos protexidos, Rede Natura e tódalas actividades que se realicen nos espazos naturais, así como as das matanzas (caza e a pesca). Queda pendente aínda a creación dunha Dirección Xeral de Sustentabilidade e Paisaxe, nome este de “sustantibilidade” pomposo e abondo sospeitoso, ó meu entender.
Dí o novo Presidente da Xunta, referíndose á Lei do Litoral, que “Prohibir é o contrario de ordenar”, obviando que para ordenar adecuadamente é necesario prohibir en moitas ocasións, por riba de todo cando se contrapoñen os intereses da especulación cos do medio ambiente.

A prohibición de construír na franxa costeira de 500 metros, remata o próximo 17 de maio. Foron dous anos de descanso para unha paisaxe xa suficientemente estragada pola construcción abusiva. O novo goberno prometeu prorrogar a prohibición ata que entre en vigor o Plan de Litoral, previsto para este mesmo ano.
Unha nova moratoria, que como a das baleas, vai manter a salvo da destrucción o pouco que nos queda virxe na nosa comunidade.
Hai que dicir que aqueles que somos especialmente sensibles a estes temas, temos certa preocupación. Sabemos que as moratorias morren todas coas crises. Rematan cando se antepón o dereito a comer ós outros dereitos, falando de xeito extremado ¿Qué vai pasar cando chegue o fin da prórroga?. Mentres tanto os promotores inmobiliarios se fregan as mans ante discursos como: “o que hai que facer é ordenar o litoral e non paralizar as licencias”. Fálase xa de vivendas residenciais e turísticas, de postos de traballo... todo elo sobre o corpo inerte desa costa nosa tan ameazada e tan querida.
Esperaremos serenos, sosegados, calmos e esperanzadores as decisión que o novo goberno vaia a tomar sobre os temas que miran ó mar e que afecten a esa costa que define o noso carácter e a nosa cultura.
Con calma, porque hai que deixar traballar ó que entra e con esperanza de que non pese máis o interese do diñeiro que a defensa da natureza e que o novo Presidente Núñez Feijóo traia no seu saco, entre outros retos, a protección dun dos nosos maiores tesouros, o litoral galego. Yosy

------------

A Xiralda ANTIRAURINA - ¡Unha boa imaxe!

2009-04-27T17:00:00.005+02:00

Sucedeu o 24 de Abril e foi das mellores noticias que se leron na prensa. Saíu nalgún diario como si o protagonista, descolgándose polo monumento sevillano para deixar unha gran pancarta, fora un delincuente ou aínda peor ... un cazador ou un toreiro. Efectivos dos bombeiros, da Policía local, da Policía Nacional e ata dos servizos sanitarios acudiron ó lugar e foi preciso cortar durante un tempo o acceso ós transeúntes. Din os diarios que a boa xente insultou ós activistas. Todo elo mentres nos, os galegos alleos ás matanzas e as torturas de animais nos felicitamos porque haxa un sevillano valente que rexeite a mal chamada “Festa nacional”. Remata o diario dicindo que a Xiralda é Patrimonio da Humanidade, por si non coñecíamos o dato.... ¡Pois que lugar máis axeitado para defender a dignidade!. Terían que deixar a pancarta indefinidamente.
Se buscades en Internet esta noticia, tan só aparece neste blog, que recomendamos:

http://blogs.eldiariomontanes.es/antitaurinos/tags/giralda

CABALOS con TRANCAS – Un delicto por fin perseguido e castigado

2009-04-21T17:50:00.007+02:00

O pasado sábado, a prensa recollía a noticia da detención de dous individuos acusados de maltrato animal, pola colocación de trancas ou cepos de madeira nas patas de cabalos que se atopan en liberdade polos montes de Lousame e Noia (Galicia).
Un delicto felizmente perseguido e penado, que celebramos tras anos de chamadas de atención e denuncias pola nosa parte.
Seguen a chegar nembargante a nosa asociación, fotografías de animais suxeitos de por vida a estes cepos, testemuñas de que se sigue a practicar esta nefasta costume que limita e violenta a súa liberdade.
Invitámosvos a que os acheguedes a un destes lugares onde lamentablemente seguen a manter esta indigna costume e observedes a triste imaxe de escravitude dun animal que naceu para percorrer o monte galego, limitado de tal xeito na súa mobilidade que avanza dificultosamente entre as toxeiras arrastrando nas súas patas unha traba que tan só lle permite avanzar curtos treitos, expoñéndoo a graves lesións nas extremidades e como no ó ataque de calquera depredador, contra o que non xeito de escapar.
Eguas aleitando ás súas crías e arrastrando o peso da madeira e ata grandes machos con ambas patas dianteiras suxeitas a cepos de máis dun metro de lonxitude foron exemplos duros e extremos que nos levaron a iniciar esta campaña contra unha infame costume e que serviron de base para as primeiras denuncias.
Sen dúbida, grazas ó interese tomado polas autoridades tanto policiais como xudiciais, a situación mellorou dende entón, pero aínda xorden episodios como os das fotos.

Animamos a quen se atope cun animal con este sufrimento, denuncie á Garda Civil (SEPRONA) o feito, aportando fotografías e datos dos animais e do lugar, para que non lle quede a ninguén máis na retina a visión do cabalo reducido e na conciencia a impotencia de non impedilo maltrato.

-------

ALEGACIÓNS da SGHN ó proxecto sectorial da plataforma loxística, empresarial e portuaria de Ferrol

2009-03-30T13:38:00.007+02:00

NOVIDADE LEXISLATIVA: PORN Parque Natural da baixa Limia-Serra do Xurés

2009-03-30T10:17:00.000+02:00

Decreto 64/2009 do 19 de febreiro – Plan de Ordenación dos recursos naturais do Parque Natural da baixa Limia-Serra do Xurés (PORN).

ENLACE:

http://www.xunta.es/Dog/Dog2009.nsf/FichaContenido/13722?OpenDocument

PARQUE NATURAL:
O Decreto 29/1993 de 11 de febreiro declaraba Parque Natural á Baixa Limia-Serra do Xurés. Unha zona natural de 20.920 ha, repartidas entre os concellos de Entrimo, Lobios e Muiños e o seu plan reitor de uso e xestión aprobouse polo Decreto 155/1998 de 28 de maio.
REDE NATURA 2000:
Este espazo entra a formar parte da Rede Galega de Espazos Protexidos mediante Resolución da Dirección Xeral de Conservación da Natureza do 30 de abril de 2004.
O Decreto 72/2004 declara á Baixa Limia como zona de especial protección dos valores naturais cunha superficie de 33.920 hc.
LIC DA REXIÓN BIOXEOGRÁFICA ATLÁNTICA:
O 15 de xaneiro de 2008 publicouse no Diario Oficial de la Unión Europea a Decisión 2008/23/CE da Comisión, do 12 de novembro de 2007, pola que se adopta, de conformidade coa Directiva 92/43/CEE do Consello, unha primeira lista actualizada de lugares de importancia comunitaria (LIC) da rexión bioxeográfica atlántica (DOUE L 12, do 15 de xaneiro de 2008), entre os que se inclúe o LIC A Baixa Limia.
REDE MUNDIAL DE RESERVAS DA BIOSFERA:
A UNESCO conta cunha petición para que este espazo sexa incluído na Rede Mundial de Reservas da Biosfera que incluiría o parque portugués de Peneda do Gerês e a Baixa Limia-Serra do Xurés en Galicia, cunha superficie dunhas 260.000 ha.
NOVO PORN:
O ámbito de aplicación deste novo Plan de ordenación se estende ás 20.920 hectáreas e ás novas 8.842 hectáreas coas que nun futuro se pretende ampliar este espazo natural protexido.
O seu obxectivo principal é a conservación da biodiversidade a través do mantenemento dos procesos ecolóxicos esenciais, garantindo o mantemento das paisaxes, os medios ecolóxicos e os hábitats, así como a conexión das poboacións de fauna e flora silvestres.
---

PUBLICADO EN ... Un futuro sen depredación

2009-03-23T17:24:00.005+01:00

"Nos alimentamos de imágenes que nos entran por la vista. Ni el juez Garzón ni el ex ministro de Justicia Mariano Fernández Bermejo podían aquilatar el impacto en la conciencia popular de la fotografía de ambos rodeados de trofeos de caza. Para millones de españoles, en los libros de historia, ninguna otra reseña de sus hazañas o logros jurídicos –que debe de haberlos, aunque ahora nadie lo crea– superará aquella imagen esperpéntica .... "

" .... En la Prehistoria hubo un tiempo en que determinados animales eran equiparables a los dioses de los humanos. La idea de la separación transitoria de los animales humanos y del resto de los animales es muy reciente y tuvo mucho que ver con el origen del cristianismo. Una buena parte de la sociedad los sigue uniendo. El resto está convencido de que en el futuro dejaremos de ser heteróclitos; es decir, que no depredaremos a otros organismos para sobrevivir nosotros. Seguir haciéndolo puede ser necesario, pero es muy impopular." Eduardo Punset

Artículo completo publicado en XLSEMANAL 15 de marzo de 2009 - "Cómo influye el tamaño de las cosas?

Participación da SGHN no “I Encontro Ecoloxista” - Santiago, 7 de marzo 2009

2009-03-23T16:55:00.003+01:00

A SGHN (Sociedade Galega de Historia Natural) participou no "I Encontro ecoloxista" organizado dende a Federación Ecoloxista Galega (FEG) e a Sociedade Galega de Educación Ambiental (SGEA) que se celebrou o 7 de marzo en Santiago de Compostela, no Museo do Pobo Galego (San Domingo de Bonaval).
O encontro pretendeu servir de punto de encontro entre os grupos para contribuír así á posta en común de experiencias e recursos. Coa intención de facer deste encontro un espazo para o debate no que analizar os puntos fortes e febles do movemento ecoloxista en xeral, e a súa relación coa Educación Ambiental, en particular.

Puntualizacións sobre os GOLFIÑOS SOLITARIOS. ¿Qué facer?

2009-03-16T17:31:00.004+01:00

Non existen os golfiños domésticos. Os golfiños, como os demais cetáceos, son animais salvaxes protexidos en España polo Real Decreto nº 1727/2007 de 21 de decembro de Medidas de Protección dos Cetáceos. Unha gran parte dos golfiños solitarios que percorren a costa son arroaces.

O Arroaz real, Delfín mular en castelán (Tursiops truncatus) atópase incluído na Directiva 92/43/CEE, de 21 de Maio, como especie de interese comunitario. O RD 1727/2007 no seu artigo 4 – Medidas xerais de protección di: “Deberá evitarse en el Espacio Móvil de Protección de Cetáceos (aquel cuyo perímetro sea el contorno de la superficie de un cilindro con un radio y altura de 500 metros y profundidad de 60 metros, la realización de cualquier conducta que pueda causar muerte, daño, molestia o inquietud a los cetáceos”.
Considerándose como que pode danar, molestar ou inquietar ós cetáceos circunstancias entre outras, como o contacto físico con embarcacións ou persoas, producir ruídos ou sons fortes ou estridentes e bañarse o mergullarse na zona de exclusión.
Pode parece que o animal é amigable e xoguetón e que disfruta do contacto coas persoas e para o noso normal comportamento humano, egocéntrico e simplista que nos fai disfrutar dun delfín tan divertido e especial, pode non entenderse por qué está mal alimentar esta conducta extraviada dun animal salvaxe, que mide máis de catro metros de lonxitude e pesa uns catrocentos quilos, co que esto supón se nos atopamos con el baixo a auga.

Pódese opinar o que se desexe sobre esta e outras cuestións, pero tamén se debe de coñecer a realidade de cada circunstancia a debater, neste caso a bioloxía dos animais, os seus problemas, os que nos lles ocasionamos ou poidamos ocasionar e as leis que existen a este respecto, evidenciando ante todo que non é un xoguete para o noso disfrute. Ningún animal o é, aínda que moitas veces se tomen como tal e rematen por elo tirados como obxectos rotos.
No noso deambular pola costa galega, fomos testemuñas dese comportamento inadecuado cos golfiños, as más das veces sen desexo inicial de facerlles mal, pero froito da ignorancia e do descoñecemento, que a fin de contas é a causa da maior parte dos males deste mundo. Recordo neste intre o caso dun pequeno golfiño, unha cría duns seis o sete meses de idade que froito de non se sabe que suceso, rematou perdido e aparentemente confuso nas augas someras da ría de Ares. Un grupo pequeno de individuos da manda á que pertencía acudiu tras el para recuperalo, iniciando un sorprendente baile no que os adultos xiraban ó redor do pequeno, empuxándoo nun intento de reconducilo cara ó mar aberto. Loitaban pola vida da cría e pouco a pouco foron conseguindo que o animal se centrara e seguira os seus movementos, ata que un individuo coa súa embarcación lanzouse contra o grupo dispersando ós animais e facendo co enfermo afundira. Individuo que interpretou a conducta animal como lle veu en gana e meteuse no que creou ver como unha festa, un espectáculo dos divertidos animais que na realidade ocultaba unha desesperada loita entre a vida e a morte.
Son moitos os golfiños solitarios enfermos, cunha conducta desviada, que non puideron adaptarse ó seu grupo de especie, a súa manda, que remataron a súa experiencia humana de mala maneira, mortos por eses simpáticos humanos que parecían divertirse tanto con el, pero que ante as molestias que finalmente o animal poidera causar, decidiron poñer fin a súa vida.
As imaxes, fotos e vídeos que enaltecen e amosan o comportamento de xogos de persoas con golfiños solitarios, alientan e animan a ese tipo de comportamento que a longo prazo prexudica o animal e dende logo é contrario ó texto dunha lei que custou tanto conseguir e que ven a protexer a unha especie con graves problemas de subsistencia. Yosy

Premio ás ¡BELAS ARTES!, ou a vergoña toureira

2009-03-13T13:07:00.010+01:00

“Y de repente el toro miró hacia mí.
Con la inocencia de todos los animales reflejada en los ojos, pero también con una imploración.
Era la querella contra la injusticia inexplicable, la súplica frente a la innecesaria crueldad”.
Antonio Gala

Foto e texto de Antonio Gala publicados na páxina
http://www.redalternativa.com/noalatauromaquia.htm

O Ministerio de Cultura concede as medallas de Belas Artes dende o ano 1969, primeiro con tres distincións, ouro, prata e bronce para nos anos noventa do século pasado iniciar a entrega dunha única medalla, a de ouro para premiar a creación, a beleza e a difusión da cultura.
Penso que xa son uns seis ou sete os matadores, ou matachíns de touros que recibiron un premio anunciado como premio ás Belas Artes. É evidente que a cousa xa non pode ser un erro do Ministerio, de tan repetido, daríanse conta!.
Chamarlle arte a matar touros tería a chispa dunha broma miserable, se non fora polo seu dramatismo. Unha actividade delictiva que ten que ser rexida e controlada polo Ministerio do Interior, como calquera outro quebrantamento da lei que leva consigo o dano a outros individuos, ¿como é que rematou na mesa do Ministerio de Cultura?. Quizais os rexedores do Ministerio confundiron tortura con cultura.

Neste lado da barreira, eu non vexo arte, nin beleza, nin heroes, senón morte, tortura, ausencia de empatía e medo nos ollos das víctimas, a mesma imaxe repetida en tantos seres humanos que cada día son maltratados, humillados e mortos ó noso redor. ¿Qué diferencia un maltrato doutro?. ¿Quén lle pon a etiqueta de este é reprobable, pero este outro merece unha medalla?.
Que diferencia hai entre a chamada festa taurina e a matanza de outro animal o persoa en calquera parte do mundo. Ou todo consiste en poñerlle un traxe típico da zona e tocarlle a gaita, por poñerlle un exemplo próximo, mentres se clava o coitelo. Eso podería dar ideas a tantos delincuentes que entran e saen nos xulgados no noso País: un disfrace, música canto máis de pandeireta mellor, uns cantos Oles! e por arte de maxia convértese o delicto en arte.
Non é que perda a cabeza é que estou cansa. Un cansazo de toda a miña vida escoitando unha e outra vez as mesmas e contradictorias consideracións do dereito á vida, e esperando dende nena que se cambiase o conto e os papeis de víctima e verdugo. Ver saír por fin ó touro pola porta grande co rabo ben alto e fachendoso. O resto da imaxe vola deixo á vosa imaxinación.
Hoxe sigo a non entender por qué tódolos homes e mulleres de ben, artistas de verdade que recibiron as medallas de ouro ás Belas Artes, non as devolven en protesta porque se considere artista a asasinos e motivo de premio o delicto de matar e ter que compartir con eles un premio denigrante.
Me temo que terei que seguir a soñar cun mundo máis humano e seguir a doerme da crueldade dos demais homes. A sentir vergoña allea, vergoña toureira, de touro sacrificado, vergoña de pisalo mesmo ou próximo solo de aqueles que fan dano e non reciben castigo. Vergoña de que me identifiquen cunha mesma costume sanguenta con disfrace de tradición. Yosy.
Os debuxos que acompañan esta entrada pertencen a páxinas e blogs que comparten con nos a loita por erradicar espectáculos nos que se practica a tortura, como:

Galiciamellorsentouradas.org
Ecologistasenaccion.org
Amnistiaanimal.com
Redalternativa.com/noalatauromaquia.htm
Animanaturalis.org
E outros moitos.

A FROUXEIRA (Valdoviño) – Maltratada polos miserentos.

2009-03-13T11:52:00.002+01:00

A imaxe corresponde a un entorno coñecido e importante da nosa costa, a Lagoa da Frouxeira e o seu entorno dunar, declarado zona de especial protección para as aves (ZEPA), humidal protexido de importancia internacional, lugar de importancia comunitaria (Zona Ártabra, LIC) e zona RAMSAR, ademais de estar incluída no inventario de SEO/BirdLife.
No fondo da fotografía pódese apreciar a barreira dunar, mostra do amplo abanico de dunas que se poden atopar neste entorno natural, tanto móbiles embrionarias, móbiles de litoral, costeiras fixas ou grises, como dunas con céspedes.
As frechas vermellas marcan o remate da antiga pista, probablemente aberta no seu día na triste historia de extraccións que sufriu este areal na década dos anos 70 do século pasado, das que é testemuña as diferentes charcas que se poden atopar por todo o entorno. Marcan tamén as frechas vermellas as rodalas deixadas por vehículos que chegan ata o límite da pista e outras que o sobrepasan esta invadindo claramente a zona dunar.
No ano pasado a Dirección Xeral de Costas fixo unha serie de intervencións neste espazo protexido nas que se inclúen pasarelas de madeira para a circulación de persoas, poñendo fin ó acceso de vehículos. No ano pasado e na época estival xusto na entrada desta pista levantouse unha caseta informativa con vixilancia presencial permanente que axudou, sen dúbida, a ensinar ó público as normas de conducta que se deben adoptar nun espazo natural da importancia que ten o da Frouxeira. Desaparecida a presenza oficial de Costas e como se pode apreciar na foto, a prohibición de entrada de vehículos non se respecta.
Pois ben, a frecha azul marca o punto, ó final da pista indicada, onde se está a facer unha extracción de area por un o varios particulares de natureza cutre, que precisa da escuridade para roubar o saquiño de area do patrimonio común. Unha area que podería mercar de xeito fácil, económico e máis axeitada de cara á construcción.
Alí deixou o miserento a súa mexada, un oco na area e unhas rodadas son a marca do ladrón.
Pero aínda son máis os ataques que sofre a Frouxeira e máis os miserentos, cutres morais que deixan as marcas das rodas dos vehículos, motos, todo-terreos e os inútiles quads, deixando sucos destructores nunha vexetación que a natureza tardou anos en crear, espantando ós animais que ano tras ano buscan na zona natural imprescindible refuxio, alimentación, cría e descanso durante as longas viaxes de hibernada. Animais que teñen que fuxir ante a presenza de quen antepón a súa diversión ós dereitos dos demais.
Pedir conciencia a quen non a ten e unha inutilidade, pedir vixilancia permanente e educación á poboación si é efectivo. As leis se crean para corrixir, delimitar, amosar ós humanos un xeito común de compartir con respecto. Non existen por capricho, senón por necesidade, aprender a respectalas por parte de todos e poñer os medios e os axentes para que se cumpran é a aínda unha disciplina pendente.

CETÁCEOS: Caldeiróns (Globicephala melas) sobre as rochas galegas

2009-03-10T11:52:00.000+01:00

Os dous animais comparten un tempo de morte e un mesmo espazo. Separados entre si uns poucos quilómetros, ambos descansan rotos sobre as rochas de coídos. Case poderían pasan desapercibidos no día gris e chuvioso, confundidos coas pedras asentadas pola mar na dura e fermosa costa galega. Máis de catro metros de lonxitude cada un deles, agora inertes e tortuosamente encaixados no releve pétreo, pero que non fai tanto nadaban lixeiros, lonxe da terra e alleos a ela.
Os baleeiros puxéronlle o nome Caldeirón polo parecido da súa cabeza con un caldeiro negro de ferro “potheads”. Con dous especies o Caldeirón común (Globicephala melas) e o Caldeirón tropical (Globicephala macrorhynchus), golfiños, a pesar do seu gran tamaño, os caldeiróns tropicais propios de augas máis cálidas, morrían tamén esta pasada semana ó outro lado do mundo, varados por centos nunha praia. Saíron na prensa, falsamente chamados como “Baleas piloto”, unha mala traducción do nome de estes animais en inglés: “Pilot whale”. ----------

TOURIÑÁN e a COSTA DA MORTE – Chapapote e rochas

2009-03-09T17:57:00.007+01:00

Tras seis anos do desastre acontecido co petroleiro “Prestige”, aínda se poden ver os efectos da marea negra na Costa da Morte, quizais a máis castigada de toda a xeografía galega. Entón as rochas parecían flotar nun mar ruín que se cebaba na terra, hoxe ese mesmo océano non foi aínda quen de liberala tintura pegañenta e contaminante do chapapote. Calas como a da fotografía feita onte mesmo, manteñen como un verniz os cantos tapizados en negro e ulíndoos se mestura neles o cheiro do petróleo confundido co do mar.

Ninguén merece un castigo como este por un pecado descoñecido. O cadáver do Prestige, afundido no Atlántico, a uns 200 quilómetros de Fisterra e estas rochas manchadas ten que facernos recordar que non foi un mal sono e ensinarnos o coidado co que temos que tratar o noso patrimonio natural, único tanto porque é o noso, o único que temos , como polo especial valor que ten o contorno costeiro galego.
A Costa da Morte, tan maltratada, tan ferida por todos, está condenada por algún delicto que descoñezo, de aí o acontecido cando o Prestige e a inutilidade humana lle obsequiou coa caricia da ondada densa, lenta e mortal de centos de toneladas de petróleo.
Son varios xa os intentos de rompela inocencia da terra, como si dun neno se tratara, de pervertela para que deixe de sela costa pura e única. Profanala cunha primeira fenda da que sairán outras moitas que a quebranten deixando para sempre aparcada a súa beleza.
Levantámonos estes días da cama cun agre sabor de boca, de chapapote mal dixerido, coa noticia difundida por case tódolos medios de comunicación anunciando que o novo goberno galego pensa retomar o vello, afastado, aínda que nunca eliminado plan acuícola en Touriñán.
Dí o que vai ser o próximo presidente da Xunta, que entre os seus praceres está o de viaxar e que pensa que coñece case que tódolos pobos de Galicia. Visitou entón vostede a Costa da Morte, asomándose ó miradoiro desa paisaxe dura e implacable de cantís que rematan en escasas caliñas protexidas?. Estivo vostede en Touriñán?. Achegouse naquel novembro de 2002, cando o mar se tinguiu de sangue corrupto, negro e fétido?. Coñecerá entón o padecemento da terra por sobrevivir á especulación, que valora máis os fondos que se obteñen dela que a súa supervivencia. Yosy

PUBLICADO EN: A Xunta paraliza a carreira de “Aekt Tour-Valdokite” en A Frouxeira

2009-03-09T17:50:00.001+01:00

Publicado no diario EL PAIS (6 marzo 2009)

A Delegación provincial da Consellería de Medio Ambiente denegou o permiso para a celebración desta competición prevista para os días 14 e 15 de marzo. A Xunta, la liña na que a SGHN se pronunciou sobre este asunto, sostén que a competición "é incompatible" coa preservación deste espacio natural e basea a súa negativa en que o sistema dunar que cerca a praia "require protección estricta durante o proceso de nidificación e cría", que se prolonga de marzo a xuño. Medio Ambiente argumenta que a suma de público e participantes supón "unha ameaza" para o entorno e un "factor de perturbación tanto pola contaminación acústica e visual, como polo pisoteo indiscriminado".
Os organizadores do evento fixeron no ano 2007 outro intento frustrado para celebrar o campionato nesta praia e nos próximos días, segundo aclaran, farán o posible para levantar a cancelación.
Temos que engadir que a Demarcación de Costas autoriza este tipo de celebracións en consideración ó artigo 51 da Lei 22/1988 que establece a necesidade de autorización administrativa para a ocupación de terreos de dominio público marítimo-terrestre e que estarán suxeitas a previa autorización administrativa as actividades nas que, aínda sen requirir obras ou instalacións de ningún tipo, concorran circunstancias especiais de intensidade, perigosidade ou rendabilidade e asimesmo a ocupación do dominio público marítimo-terrestre con instalacións desmontables ou con bens mobles. No artigo 55 engade dita lei, que as autorizacións poderán ser revocadas pola Administración en calquera momento, cando resulten incompatibles coa normativa aprobada con posterioridade, produzan danos no dominio público, impidan a súa utilización para actividades de maior intereses público o menoscaben o uso público.

DENUNCIA-Celebración Tour-Valdokite 2009 na Frouxeira

2009-03-09T17:40:00.000+01:00

GAIVOTA HIPERBÓREA – Máis ejemplares en San Cibrao (Lugo)

2009-03-06T13:07:00.003+01:00

TEXTO LEXISLATIVO - Plan Nacional Integrado de Residuos

2009-03-05T13:10:00.002+01:00

Plan Nacional

Integrado

de Residuos

Período 2008-2015

BOE: 26 febreiro 2009 – Núm. 49
Resolución de 20 de xaneiro de 2009, da Secretaría de Estado de Cambio Climático, pola que se publica o ACORDO do Consello de Ministros polo que se aproba o PLAN NACIONAL INTEGRADO DE RESIDUOS para o período 2008-2015.

Enlace:

http://www.boe.es/boe/dias/2009/02/26/pdfs/BOE-A-2009-3243.pdf

En cumprimento do artigo 5.1 da Lei 10/1998 de RESIDUOS, pon en marcha un novo Plan que identifique os obxectivos e impulse ás diferentes Administracións e axentes económicos involucrados na consolidación dunha xestión integradora dos principios rectores que rexen a política europea de residuos.

O PLAN NACIONAL INTEGRADO DE RESIDUOS (PNIR) inclúe os residuos domésticos e similares, os residuos con lexislación específica, os solos contaminados, ademais dalgúns residuos agrarios e industriais non perigosos que aínda que non dispoñen de regulación específica, son relevantes pola súa cuantía e a incidencia sobre o seu entorno. Este Plan inclúe ademais a Estratexia de Reducción de Verquidos de Residuos Biodegradables, que cumprindo cunha obriga legal, contribúe a alargar a vida dos vertedoiros, a diminuír o seu impacto sobre o entorno e de xeito especial á reducción do GEI.

GARZÓN e BERMEJO: caza legal … ¿caza moral?

2009-02-23T18:24:00.006+01:00

E o peor da cuestión é que nos atopamos en período electoral, o que nos pon a todos os que reprobamos o comportamento destes homes nunha situación máis que incómoda, amén de sentirnos xa dabondo desilusionados cos supostos principios de homes e mulleres onte na oposición e hoxe no poder, antano críticos con vellos políticos que aliviaban o afogo que da a cúspide indo a matar ós máis indefensos, e que agora resulta que non son mellores que aqueles.
Hai que dicir que as lamentables afeccións destes dous personaxes deixounos a todos coa boca aberta e sen argumentos para defendelos ante o aproveitamento político que están a facer os adversarios.
Repúgname todo o que está a suceder a partir da escena noxenta de dous homes cos principios que se supón que defenden, exercendo unha das actividades máis execrables que pode desempeñar o ser humano, tan ó límite da legalidade moral e ética, e utilizo as dúas palabras porque ningunha relixión ten o patrimonio da moral e ningunha crenza social a ten da ética, ambas van xuntas e inseparables.
Certo é que se oíra que certo xuíz, o Xuíz con maiúsculas, era un dos asiduos visitantes de cotos polémicos, como a montaña palentina, territorio vaqueiro de furtivos e delincuentes de medio ambiente, onde vale máis unha escopeta que un oso. As veces unha pecha os ollos porque non remata de crer que alguén que imparte xustiza non a teña cos máis débiles. Que alguén que persigue a quen lle quita a vida a outro, dedique o seu tempo libre a sacarllea a quen non ten tribunal co defenda. ¡Qué circulo moral tan pequeno temos os humanos, no que tan só entran os da propia tribo e os do chalé de a carón!. Tódolos os que quedan fora das murallas non teñen dereito a vivir.
Pero sucede que cando un individuo alcanza un status na sociedade de tal rango, puidera ser que adquirira certa responsabilidade en canto a amosar cara ós demais un coidado exquisito no respecto á vida en xeral en non debera obviar que unha gran parte de poboación rexeita o exercicio da caza, considerándoo do mesmo xeito cun asasinato e a quen o exercita como un asasino. O xuíz que xulga a outras persoas polo seu comportamento debera ser como a muller do Cesar.
¿Que xuízo xusto tiveron os animais que masacrou e tódolos os que puido matar na súa vida?. ¿Cando e por qué decidiu que non podían vivir máis?. ¿É o exercicio da súa profesión o que lle provoca o desexo de saír ó campo a desafogarse matando?. ¿Por qué a cotío reborda xustiza e nos seus momentos de descanso é inxusto e cruel?.
O seu compañeiro de faena, a representación por excelente da xustiza, ten ó seu favor a derradeira noticia da súa renuncia, producida máis polo custo político que polo arrepentimento, porque a escena que todos puidemos ver non se improvisa, é froito dun exercicio cotián e insensible. Aínda así eu xa non poderei esquecer a defensa apaixonada dos seus compañeiros de partido, tentando defender o indefendible. Ata do ministro do interior, que significando que non lle gustaba a caza, a cualificaba de legal. ¿Cantas actitudes, señor Rubalcava, foron legais na historia, antes de deixar de selo?. Vostede coñece moi ben o xogo das palabras. ¿Non si?. E tamén sabe que a caza disfrázase con definicións que tentan disimular, atenuar ou esconder o seu verdadeiro significado, eufemismos como o de chamarlle “deporte”.

Nestes días os políticos decidiron a balanza da desilusión: uns por non repudiar a quen fai o mal e outros por aproveitar o desaguisado, criticando o que eles mesmos consenten e practican a cotío. Os que cremos que a xustiza ten que ser real e non de pacotilla, que tódolos individuos teñen dereito á vida e a un xuízo xusto antes de que se lla arrinquen, vaiamos ou non a votar o próximo día 1 de marzo, temos que reprobar as actitudes por pouca o nula base moral e pedirlle explicacións a quen as consinte, sexa cal sexa a ideoloxía que se atope detrás. Para os que xa estamos moi adiantados na perda de interese pola política e os seus representantes, froito dunha desilusión gañada a forza de enganos, xa é tarde. Yosy

Varamento de GOLFIÑO RISCADO (Stenella coeruleoalba)

2009-02-17T18:24:00.011+01:00

GOLFIÑO RISCADO
Stenella coeruleoalba

Coñecida é a tendencia ós varamentos en terra desta especie, axudada pola gran cohesión das mandas. Nesta ocasión a dous exemplares moi noviños atrapounos a praia nunha ría de contrastes cromáticos creados pola mar que pinta de azul ou da cor da area. Un deles, quebrado pola súa doenza non conseguiu superala proba da terra e ficou morto alí onde a liña da marea marca o seu dominio. O outro, máis pequeno e alleo as augas someras, que seguiu ó primeiro na aventura, non encontrou xeito algún de volver ós seus dominios e quedou preto del, nunha cárcere sen volta.

Houbo quen pasou ó seu lado e non se doeu do pequeno náufrago na terra, que se fería nun desesperado intento de volver á auga. Pero houbo tamén outros que atenderon ó animal e lle prestaron axuda ata que chegamos ó seu carón.

Protección Civil, que como é habitual na maioría dos pobos da nosa Comunidade presta a súa axuda máis aló do inimaxinable, homes e mulleres dispostos sempre a colaborar en toda circunstancia que precise do seu apoio e que unha vez máis se fixo evidente nesta ocasión.

O grupo de traballo da CEMMA formado por membros da SGHN tratou de darlle ó animal unha segunda oportunidade para a vida e no intento colaboraron de xeito desinteresado dous embarcacións do Porto do Barqueiro, a pequena lancha de “Potes” e o pesqueiro “Antares”. Sen elas o animal e os seus coidadores non serían quen de saír do abrazo desta ría dominada polo Río Sor.

Ata tres veces varou o animal e tres tamén foron os intentos. Ó final o golfiño deixou atrás a Illa Coelleira, nadando con forza cara ó mar. --------------

Gaivota hiperbórea (Larus hyperboreus) en Burela

2009-02-17T17:11:00.010+01:00

Mentres atendíamos a un varamento dun cetáceo no Porto de Burela, acompañounos a figura branca dunha Gaivota hiperbórea (Larus hyperboreus) Estas imaxes feitas a moita distancia e cunha cámara sen obxectivo son o aperitivo das magníficas instantáneas que se poden atopar no seguinte blog dun seguidor incansable das gaivotas:

http://gaviotasyanillas.blogspot.com/

Merece botarlle máis dunha ollada.
-----

Lobo mariño "BARDA" (Halichoerus grypus) - Saída da UCI

2009-02-13T09:56:00.008+01:00

O Lobo mariño "BARDA" saíu o Domingo 8 de Febreiro da UCI da SGHN-CEMMA, conseguida a recuperación das afeccións que presentaba. Velaí esperando impaciente o momento de entrar na caixa de viaxe, rumbo ó Acuario de O Grove, onde exercitará os músculos para a súa próxima liberación.

"BARDA" no Acuario de O Grove, iniciando a segunda fase da súa recuperación, previa á recuperación total da liberdade.

VERQUIDO da planta de BIOCOMBUSTIBLES na Ría de FERROL

2009-02-13T09:44:00.005+01:00

NOTA DE PRENSA

DE SGHN, ADEGA E VERDEGAIA

SOBRE O VERQUIDO DO DÍA 8 DE FEBREIRO

NO PORTO EXTERIOR DE FERROL

Ante o verquido que tivo lugar o pasado 8 de Febreiro no Porto Exterior de Ferrol debido ás actividades nas instalacións da empresa Entaban Biocombustibles e que afectou á Ría, os colectivos Sociedade Galega de Historia Natural, Adega e Verdegaia cualifican como tomadura de pelo afirmar, tal e como fixeron os responsables da Autoridade Portuaria de Ferrol, que os 10.000 litros de aceites vexetais e glicerina vertidos non son contaminantes, xa que cada litro de aceite ten a capacidade de contaminar entre 1.000 e 1 millón de litros de auga, dependendo do tipo de aceite. Os colectivos asinantes esiximos que se expliquen as causas técnicas deste accidente e que o proxecto de instalación e explotación de Entaban se faga público. Reclamamos tamén que a Fiscalía de Medio Ambiente sexa contundente con este tipo de accións, sendo sancionada a empresa e paralizada a súa actividade de non estar garantida a seguridade ambiental.

Son numerosas as consecuencias para a contorna que se derivan da vertedura de aceites: as aves engraxadas sofren dunha perda de capacidade illante no súa plumaxe e poden chegar a morrer por hipotermia de non ser tratadas. Ademais, a impregnación da plumaxe failles perder a flotabilidade e capacidade de voo. As afeccións ao medio mariño comezan dende o momento en que a película de aceite, que rapidamente se espalla podendo acadar milleiros de metros cadrados, reduce o paso de luz e impide o aporte de osíxeno ao ecosistema mariño, coa aparición a medio e longo prazo de sustancias tóxicas derivadas da descomposición dos aceites. Outra das consecuencias atópase na morte do plancto, base da cadea alimentaria.
Hai que lembrar que os efectos contaminantes deste verquido vense agravados polo feito de ser a Ría un sistema moi pechado, e coa construción do dique de abrigo do Porto Exterior reduciuse nun 60% o espacio de entrada e renovación das augas. Xunto a isto, a canle da Ría de Ferrol está incluída na Rede Natura 2000, sendo o Porto Exterior unha infraestrutura descontextualizada en relación á súa contorna, xa que os terreos onde está situado foron expresamente excluídos da Rede Natura 2000 para a construción daquel. Cada litro de aceite, e neste caso foron 10.000 segundo a versión oficial, pode contaminar de 1.000 a 1 millón de litros de agua, polo que é cando menos irresponsable e bota por terra tódalas campañas de concienciación da cidadanía sobre recollida de aceites de cociña usados, afirmar que non contamina.

Os colectivos asinantes queremos saber cales foron as causas técnicas polas que nunha planta de recente construción un só erro humano, segundo a versión oficial, pode provocar un verquido directo ao medio mariño. A cidadanía ten dereito a coñecer, cousa que se nos negou en reiteradas ocasións por parte do Concello de Ferrol, o proxecto de instalación e explotación de Entaban. Queremos saber cales son os medios cos que conta esta empresa para evitar que outra fuga acabe na Ría de Ferrol (“Ao pañol grande”). No caso de non contar coas medidas de seguridade necesarias, como puxo de manifesto este verquido, esiximos a paralización da actividade. Ademais, a Fiscalía de Medio Ambiente debe ser contundente con este tipo de actuacións, sancionando á empresa.
Tamén queremos subliñar o feito de que na dársena de Caneliñas estase a construír outra planta de similares características (Infinita-Renovables) á que o Concello de Ferrol no seu día lle otorgou licenzas de obra incumprindo a Lei de Ordenación Urbanística. Esta segunda instalación multiplicarías as posibles infeccións á Ría.
Ferrol non necesita empresas que, como Entaban, dilapiden seis millóns de euros do diñeiro público nunha factoría que non garante a seguridade ambiental para a nosa Ría e contribúe á destrución das comunidades de onde obtén as materias primas que emprega na produción de biodiesel.

-----

PUBLICADO EN: A foquiña "BARDA" / o temporal e os varamentos

2009-01-29T12:17:00.006+01:00

Co título de "Barda", o lobo mariño rescatado do temporal" a CEMMA publicada na revista dixital VIEIROS un artigo sobre o Lobo Mariño "BARDA" e as demais foquiñas que se achegan as nosas costas.

Enlace:

http://www.vieiros.com/nova/71607/barda-o-lobo-marino-rescatado-do-temporal

Outro artigo, tamén da CEMMA, publicado na mesma revista:

"Varamento múltiple durante o temporal", relata o duro traballo que tiveron que realizar os membros da CEMMA durante os días que seguiron ó último temporal, no que se rexistraron 32 varamentos de cetáceos.

Enlace:

http://www.vieiros.com/nova/71582/varamento-multiple-durante-o-temporal

--------

Lobo Mariño “BARDA” (Halichoerus grypus) – en recuperación

2009-01-26T10:22:00.006+01:00

BARDA leva la UCI nove días e a evolución é moi positiva. Xa non precisa axuda para comer e cada día ten máis enerxía.

--------

Lobo mariño "BARDA"

2009-01-26T09:30:00.000+01:00

NOVIDADE LEXISLATIVA: Plan de Xestión do Lobo en Galicia

2009-01-26T09:05:00.001+01:00

Decreto 297/2008 de 30 de decemebro,

polo que se aproba o Plan de xestión do lobo en Galicia

http://www.xunta.es/Dog/Dog2009.nsf/FichaContenido/32BA?OpenDocument

DOG nº 13 – 20 xaneiro 2009
Vixencia indefinida.
As futuras modificacións levaranse a cabo mediante decreto.
Entrada en vigor: Ós 20 días seguintes da súa publicación. (9 de marzo)

No Decreto 284/2001 de 11 de outubro (Regulamento de caza de Galicia), incluíase ó lobo entre as especies que se poden cazar no territorio de Galicia, autorizando a a súa caza despois de constatar a existencia de danos.
Desta actuación di o novo Decreto que “se ben soluciona certos problemas, non acaba de satisfacer tódolos sectores implicados” e cita como carencias “ a necesidade de axustar os controis do lobo a una planificación que garanta a conservación desta especie, a necesidade de aclarar o concepto de danos recorrentes, fomento e posta en valor do interese turístico e económico que pode presentar esta especie contribuíndo ao aumento da tolerancia do mundo rural, implantación e fomento de métodos de prevención, concesión de axudas para paliar os danos producidos polo lobo, recuperación do patrimonio cultural asociado ó lobo, coñecemento da realidade do lobo por parte da poboación e fomento da investigación e o estudo sobre a especie”.

A continuación engade a nova norma que este plan “pretende poñer fin ás carencias sinaladas, dando cumprimento ás recomendacións do Comité Permanente do Consello de Berna respecto á necesidade de xestionar a especie de acordo cun plan de manexo”.

Remata a exposición previa ó texto lexislativo recordando que o Plan de xestión do lobo se encadra no marco normativo da Lei 9/2001 de conservación da natureza que no seu artigo 1 establece normas encamiñadas á protección, conservación, restauración e mellora dos recursos naturais e á adecuada xestión dos espazos naturais e da flora e fauna silvestres.

Ofrecemos o enlace para acceder a unha norma lexislativa que tan só garantiza a protección do lobo nalgunhas areas de Galicia, pero non en todo o territorio e que aínda que no Capítulo II-punto 4 dí que a súa finalidade é garantir a viabilidade desta especie no noso territorio, no Capítulo IV-punto 10 engade que para a realización dos controis do lobo poderase contar coa colaboración das sociedades de caza.
Unha lei que alimenta e fomenta a caza máis que unha ferramenta de protección para o lobo.

NOVIDADE LEXISLATIVA: Protección de animais utilizados para experimentación

2009-01-26T09:00:00.000+01:00

Decreto 296/2008 do 30 de decembro,

de protección dos animais utilizados para experimentación e outros fins científicos, incluída a docencia, e polo que se crea o Rexistro dos centros de cría, de subministradores e usuarios e a Comisión Galega de Benestar dos Animais de Experimentación.

Este real decreto ten por finalidade asegurar a protección dos animais. En concreto, mediante a concesión a estes de coidados adecuados, o refinamento das técnicas para minimizar o seu malestar e dor e a redución do número de animais utilizados, empregando, na medida do posible, métodos alternativos.

Así mesmo, este real decreto no seu artigo 9.1º sinala que as persoas que leven a cabo procedementos ou tomen parte neles e as persoas que estean ao coidado de animais utilizados en procedementos, incluíndo as tarefas de supervisión, deberán ter a preparación e a formación adecuada, acreditada mediante a posesión dun título académico, que sexa considerado adecuado para estes efectos pola autoridade competente. Este persoal estará encadrado nunha das categorías profesionais descritas no anexo II.

Este decreto vén regular, no ámbito da Comunidade Autónoma de Galicia, o funcionamento e requisitos que deberán observar os centros dedicados á cría, subministración e uso de animais de experimentación para lograr unha maior protección deles, reducindo o número de animais utilizados e supervisando que nos procedementos se lles someta a dor ou lesión mínimos e sacrificio indoloro, así como a procura e consecución de métodos alternativos.

ENLACE:

http://www.xunta.es/Dog/Dog2009.nsf/FichaContenido/30E6?OpenDocument

-----

A MORTE E A PELETERÍA .... descoñecemento ou amoralidade

2009-01-20T17:57:00.006+01:00

Dedicamos esta montaxe fotográfica para felicitarvos as festas pasadas, tan cheas de felicidade aparente. Un pouco tarde, pero nunca é tarde para transmitir a quen non ve ou non quere ver a realidade que esconde a imaxe, pretendidamente elegante, da muller (ou do home) envolta na pel doutro ser.
Fai algúns anos circulaban polo noso entorno unhas camisetas cun debuxo dun raposo pequeno e a lenda “¿Túa nai ten abrigo de pel?. Á miña lla arrincaron”. Unha fermosa chamada de atención que moitos levamos con gusto e dignidade ata que a camisa caeu de vella.
Realmente, ¿que fai que centos de mulleres y homes vexan no conxunto globoso dos corpos cubertos cunha pel, algo fermoso e elegante?. Din os que fan estadística que na época das eleccións as señoras que se achegan a votar e que queren marcar a súa tendencia política culminan a súa vestimenta cun abrigo de peles, algo así como se dixeran: ¡son importante, pertencente a un grupo social destacado!. ¡Coidadiño, apartádevos todos que chego eu!. Un recorrente asalto ó pasado, no que o xefe da manda humana levaba a mellor pel por riba, como símbolo que ser o máis destacado cazador. Canto máis bravo e forte era o animal morto, máis importante o matador, que tivo que enfrontarse co inimigo ata derrotalo e agora luce a súa pel como trofeo.
Todo isto extrapolado ó presente suxire desconexión coa realidade e moita cegueira. Alí onde uns ven a unha muller elegante e chea de beleza, outros ben a figura achaparrada, ensanguentada e deforme que carga coa pesada pel dun animal, que hule á descomposición do cadáver. Porque temos que recoñecer que as peles non lle quedan ben a case ninguén, pero aínda así resta a liberdade de disfrazarse coma unha queira, eso si, sen danar a outros. O mercado está cheo de todas esas imitacións de peles, tan perfectas e lustrosas como as de verdade e sen tanto peso, que abrigan o mesmo e visten igual de ben (ou mal) cas outras.
Se ti es desas que mercaches unha prenda de pel ou cha regalaron nestas festas, fai un pouco de reflexión na túa vida e pensa nese animaliño que sufriu en vida e no momento da morte para que ti levaras o seu cadáver por riba do teu, no senso de que os dous corpos, o del e o teu, xa cheiran.
Será moito que lle prendas fogo para deixar descansar en paz a quen morreu pola túa culpa, pero se tes conciencia non creo que durmas en paz. (Yosy)

(A continuación transcríbese o artigo de Julio Ortega Fraile “La peletería, un lujo inútil y sangriento”, reflexión coa que nos identificamos).

......

PUBLICADO EN ... "A peletería, un luxo inútil e sanguento"

2009-01-20T17:39:00.009+01:00

LA PELELETERÍA,

UN LUJO INÚTIL Y SANGRIENTO
Autor: Julio Ortega Fraile

Maltrato Animal: Un crimen legal

Publicado en www.kaosenlared.net

La peletería es una industria totalmente prescindible, basada en la suntuosidad y para cuya existencia precisa que millones de animales padezcan terribles sufrimientos y sean desollados a veces vivos.
Estos días pasados no me ha quedado otro remedio, como a la mayoría, que deambular más de lo habitual por centros comerciales y tiendas viéndome atrapado una y otra vez en atascos automovilísticos y humanos de los que, cartera aparte, conseguí salir indemne.
En mis periplos consumistas de estas jornadas y debido a las temperaturas tan bajas que se están registrando, pude ver a todos los ciudadanos enfundados en sus chaquetones tratando de combatir el frío como mejor podían. Pero en esa marea de zamarras, parkas y anoraks, me llamó la atención la profusión de abrigos de pieles, dentro de los cuales había casi siempre una mujer. No es que yo sea un experto como para distinguir a primera vista los que son de piel natural de los sintéticos, pero puedo asegurar que en una proporción nada desdeñable no eran artificiales. El resto de la vestimenta y complementos de sus portadoras, incluyendo en la mayor parte de los casos la presencia de llamativas - y a veces estrafalarias – alhajas que en modo alguno eran de imitación, contribuían a averiguar el siniestro origen del abrigo.
Y me ocurrió algo inquietante; cada vez que me cruzaba con una de estas señoras que, no sé por qué, suelen mostrar un gesto adusto con un permanente rictus de contrariedad y notables aires de superioridad y suficiencia, yo no podía dejar de imaginar la siguiente escena: me representaba a la pilosa dama embadurnada de arriba abajo en sangre; tanto su piel como la ropa, se me antojaban cubiertos de manchas sanguinolentas y restos de coágulos ennegrecidos, con lo que cobraba el aspecto de un peculiar matarife enjoyado al final de su jornada de trabajo. Y a sus pies mi mente concebía docenas de cuerpos desollados, algunos cadáveres, otros todavía con vida, pertenecientes a los antiguos y legítimos propietarios de la piel que ahora exhibía la mujer, a costa no sólo de una considerable suma de dinero, sino y sobre todo del suplicio y la muerte de los únicos con derecho a llevarla, aquellos que la tenían pegada a su carne hasta que les fue arrancada por el hombre.
Y cuando digo docenas de criaturas agonizantes o sin vida no exagero, porque para que una sola persona se dé el capricho de llevar un abrigo de piel natural, ese es el número de vidas torturadas durante largo tiempo y al fin, sacrificadas para confeccionarlo. Así, al cruzarme con alguno de esos seres humanos cuyo aseo diario no logrará limpiar la sangre que les empapa ni todo su dinero podrá comprar la sensibilidad de la que carecen, en función del tipo de piel me imaginaba ante ellos los cuerpecitos completamente excoriados; unas veces eran 60 visones, otras 20 zorros, 40 corderos, 15 castores, más de 100 chinchillas, 15 gatos salvajes, 25 domésticos o 15 perros – en China se fabrican también con la piel de gatos caseros y de perros no sólo prendas de ropa, sino incluso peluches o partes de juguetes que luego adquirimos en Occidente -, más de 200 ardillas o el mismo número de armiños y así con otras muchas especies: conejos, linces, ocelotes, martas, antílopes, cocodrilos, zarigüeyas, focas, pumas, nutrias, serpientes, canguros, etc. La lista de animales asesinados para la fabricación principalmente de ropa y complementos como guantes, zapatos, cinturones o bolsos entre otros, es tan extensa como cruel y espantoso todo el proceso para su obtención.
En España la mayor parte de animales empleados en la peletería procede de granjas aunque un porcentaje considerable proviene de individuos capturados por medio de trampas en las que, en ocasiones, permanecen prisioneros durante largo tiempo hasta que mueren desangrados; otras veces logran escapar tras amputarse la pata atrapada; en este caso lo normal es acaben pereciendo igualmente a consecuencia de las tremendas heridas. Y esos campos de concentración y exterminio inconcebiblemente legítimos, tienen como víctimas en nuestro País principalmente a zorros y visones. Veamos algunos datos que reflejan la realidad de este sangriento comercio: las granjas suelen estar ubicadas lejos de zonas pobladas para que así no se puedan escuchar los pavorosos gritos de los animales allí confinados. Jamás salen de sus jaulas hasta el día del sacrificio y éstas son tan pequeñas, que el cautiverio y la falta de espacio alteran su conducta, llegando a darse episodios de automutilación. La única premisa es que su piel no resulte dañada, así que el resto de circunstancias que puedan afectar al animal son ignoradas. Cuando han crecido y su pelo es el adecuado para convertirlo en un suntuoso abrigo, se les da muerte – o así es aparentemente – de diversas formas, siendo las más comunes romperles el cuello, asfixiarlos con monóxido de carbono o electrocutarlos. En el último caso se les introduce un electrodo en la boca y otro en el ano; el animal es seguidamente despellejado tanto si está muerto como si ha quedado sólo aturdido porque la "cadena" de trabajo tiene sus tiempos prefijados y no admite alteraciones. Cuando se utiliza el gas pueden tardar hasta media hora en morir. Es habitual, repito, que se les arranque toda la piel aún estando vivos y de ello dan fe tanto los testimonios de trabajadores como imágenes obtenidas. Hay vídeos en los que se puede contemplar al animal con toda su carne a la vista, manchado de sangre y sin un solo centímetro de piel o pelo encima, pero se le percibe todavía moviéndose, en algún caso incluso girando su cabeza para mirar hacia la cámara que está grabando tan terrible escena. Es indescriptible la sensación que produce la visión de su cuerpo enrojecido en carne viva, en el que resaltan los globos oculares observando a su alrededor y así ser testigo de su interminable agonía tirado en el suelo, tras ser desollado y a la espera de ser "tratado" como el "residuo" inservible en el que se ha cometido.
¿Alguien puede imaginarse lo que sentiría si le practicasen un corte longitudinal sobre la piel y limpiamente, comenzaran a despegársela del cuerpo hasta sacársela en una sola pieza?. Pues eso es lo que se está haciendo con determinados animales de modo legal y esa es la realidad que esconden los abrigos de origen animal que vemos en desfiles, revistas, escaparates o puestos en algunas personas. Está claro que no abrigan más y mejor que las prendas sintéticas y que éstas últimas, para quien les parezca hermoso ese tipo de tejido, imitan con gran fidelidad a las de origen animal. Teniendo en cuenta esos datos, sólo puede quedar un motivo para escoger un abrigo de piel natural en vez de uno artificial: la ostentación. Es harto conocido como el exceso de dinero, el mal gusto, el egoísmo y la jactancia son factores que a menudo van unidos. Estas mujeres y hombres, que se sienten muy ufanos llevando un abrigo de lomos de zorro, de visón o de piel de astracán (obtenido de ovejas karakul recién nacidas o todavía en el vientre materno, lo que implica que ambas, madre y feto, sean degollados y el segundo despellejado), no son más que espíritus mezquinos y egocéntricos, cuyo desprecio por el sufrimiento y la vida de otros es sólo comparable a su endiosamiento. Porque sólo puede responder a una perversa degeneración de los valores el arrogarse el derecho de vestirse con la piel de docenas de animales capturados o criados como esclavos y a los que, muertos o todavía alentando, se les ha desollado.
La industria peletera, un afán de lucro basado en el martirio atroz, mueve en nuestro País sumas ingentes de dinero y cuenta entre sus clientes además de con gran cantidad de seres anónimos, con numerosos personajes famosos por diferentes razones; pero si nos paramos a reflexionar sobre este hecho, veremos que en muy pocos casos son personas célebres por cuestiones humanísticas o conocidas por su preocupación por las injusticias sociales. Y es que la sensibilidad, la riqueza de espíritu, una ética adecuada, el compromiso con los desprotegidos y la capacidad para sentir el dolor de los otros, suelen ser aspectos reñidos con la afectación, la vacuidad interior, la petulancia y el desprecio más absoluto por el padecimiento ajeno ante los intereses propios. En este último grupo se encuentran normalmente los adquirentes de abrigos pieles obtenidos a base de separar la piel de animales adherida a su carne.

Enlaces de interés:
www.laspieles.org
www.liberaong.org
www.sinpiel.org
www.findelmaltratoanimal.blogspot.com
www.larevolucionpendiente.blogspot.com

Lobo Mariño “BARDA” (Halichoerus grypus) - (O primeiro do ano)

2009-01-19T10:10:00.004+01:00

O sábado, 17 de xaneiro, apareceu “BARDA”, o primeiro Lobo Mariño Cincento (Halichoerus grypus) do ano. Buscou refuxio nunha das zonas máis salvaxes e recónditas da nosa costa, a enseada de A Barda, entre Ponteceso e Corme, preto xa da Punta Roncudo, onde comeza a Costa da Morte.
A Garda Civil de Laxe a recolleu no areal, para facerlle máis doada a espera por nos, que viaxamos coa noite enriba para traela á UCI.
BARDA é un macho, escuro e suave, que baixou ata augas galegas e xa non soubo ou non puido voltar. Cansado e enfermo, acubillouse nas augas protexidas da enseada. Chegou, como noutros anos, nos primeiros días de xaneiro. Esperamos ter éxito nos coidados, sacar a este animal adiante e poder liberalo forte e sano para que poda ter outra posibilidade de vida.

--------

30 de Xaneiro de 2009 - Presentación da exposición

2009-01-16T06:40:00.000+01:00

Exposición "AZUL E BRANCO"- Fotografías da Antártida de Carlos Caraglia

2009-01-15T18:49:00.006+01:00

O día 30 de Xaneiro ás 12 horas, organizada pola SGHN, inaugurarase a exposición de fotografías sobre la Antártida de Carlos Caraglia no "Ateneo Ferrolán", quen as 18:30 presentará o seu vídeo "Proxecto polar".

Durante todo mes de Febreiro as magníficas fotografías do continente tinguido de branco e azul, realizadas por Carlos, terán a compaña das últimas pezas expositivas incorporadas ós fondos do "Museo da Natureza", que permanece pechado na espera da desexada "Casa do Coronel", a nova sede da nosa entidade, Museo, UCI de lobos mariños e tartarugas, biblioteca de medio ambiente e recuncho para dúas das seccións con máis éxitos de traballo: a de Mamíferos Mariños e a de Astronomía.

O marco, sempre amigo, do Ateneo recibirá a tódolos que querades achegaros a contemplar a obra de Carlos e o esforzo da SGHN.

XORNADAS SOBRE O MEDIO MARIÑO

2009-01-15T18:35:00.004+01:00

XORNADAS SOBRE O MEDIO MARIÑO
Organizadas:
Pola Sociedade Galega de Historia Natural (Delegación Ferrol),
“Museo da Natureza” e Sección de “Mamíferos Mariños”

Patrocina:
Concello de Ferrol – Concellería de Medio Ambiente

Participa:
Ateneo Ferrolán

Venres 30 de xaneiro
12h. – Apertura da exposición “Azul e Branco” – “A Natureza Galega”
Presentación da exposición fotográfica sobre a Antártida de Carlos Caraglia que poderá visitarse ata o día 28 de Febreiro. O “Museo da Natureza” compartirá o espazo expositivo cunha representación dos últimos traballos de conservación e montaxes de esqueletos realizados nos últimos tempos.
18:30h. – Presentación do vídeo “Proxecto polar”
Conferencia e proxección do vídeo, impartido polo autor e director do proxecto, Carlos Caraglia. A través de imaxes de vídeo e fotografías de gran formato contemplamos distintas paisaxes do continente xeado así como dos animais que poboan estas terras. Con esta exposición preténdese sensibilizar á xente da fraxilidade duns ecosistemas únicos que alberga tesouros aínda por descubrir.

Xoves 5 de febreiro
18:30h. - Conferencia “Fósiles de cetáceos modernos en Galicia”
Dende hai uns anos vimos comprobando a existencia de xacementos fósiles de cetáceos modernos nos fondos mariños da plataforma continental. Pescadores locais obteñen en redes de arrastre espécimes destes fósiles que datan do Mioceno e Plioceno, na súa maioría en excelente estado de conservación, de estratos con lodos, fosfatados e cunha escasa concentración de carbonato cálcico. Conferencia impartida por Ismael Miján Vilasánchez Integrante da XDL da SGHN Ferrol.

Venres 6 de Febreiro
18:30h. – Conferencia “Anatomía e fisioloxía dos cetáceos”
Os cetáceos, uns animais complexos adaptados a un medio tan alleo e hostil como é o mar, posúen uns mecanismos fisiolóxicos de adaptacións froito da evolución dende os primeiros antepasados, hai uns 50 millóns de anos, termorregulación, locomoción ou algo tan fundamental como o aleitado das crías baixo a auga. Conferencia impartida pola Doutora Nuria Alemañ do Departamento de Anatomía e Producción Animal da Facultade de Veterinaria de Lugo (USC)

Venres 13 de febreiro
18:30h. – Conferencia “Tartarugas mariñas: situación actual, proxectos de recuperación e voluntariado”
As tartarugas mariñas teñen unha antigüidade de máis de 100 millóns de anos e ao longo da súa historia foron capaces de sobrevivir a cambios no medio, incluso a aqueles que orixinaron a desaparición dos dinosauros. Nembargante, poucas décadas de actividades humanas (saqueo de ovos, captura de exemplares adultos, pesca accidental, contaminación, destrucción de hábitats,...) as puxeron en serio perigo de extinción. Conferencia impartida por Sonia Aguiar Berea integrante da XDL da SGHN Ferrol

Mércores 25 de febreiro
18:30h. – Conferencia “Recuperación de lobos Mariños e tartarugas na UCI da SGHN Ferrol”
As tarefas de asistencia á fauna mariña ameazada inclúense no marco dun convenio de colaboración da Coordinadora para o Estudio dos Mamíferos Mariños (CEMMA) coa Consellería de Medio Ambiente da Xunta de Galicia. A Unidade de Coidados Intensivos (UCI) creouse para atender a focas e tartarugas en primeira fase de recuperación, na que polas súas doenzas precisan tratamento veterinario e coidados especiais, xa que polo xeral os animais chegan moi débiles e non saben ou non poden alimentarse por eles mesmos. Conferencia impartida por Juan Ignacio Díaz da Silva Coordinador de Mamíferos Mariños da SGHN.

Venres 27 de Febreiro
18:30h. – Conferencia “Ferrol, unha ría a recuperar”
Estudio da situación actual da ría e das súas capacidades. Cunha superficie, entre flota e a pé de ata catro millóns de metros cadrados, cos principais bancos de marisqueo en A Malata e Caranza, nos que o 90 por cento da extracción corresponde a Ameixa babosa. Unha zona de producción que podería significar ata dez millóns cadrados de territorio aptos para o marisqueo, tralo seu saneamento. Impartida polo Biólogo da Cofradía de Barallobre e membro da SGHN Ferrol, Joan Ferreiro Caramés.

Entrega dos premios "Lefre de Caldereta 2008" - (27-Decembro-2008)

2008-12-29T10:14:00.002+01:00

AMARO” (Tartaruga mariña común – Caretta caretta) – Segunda fase de recuperación

2008-12-26T10:18:00.003+01:00

O día 24 de decembro, a Tartaruga mariña (Caretta caretta) “Amaro” deixou a UCI de Lobos Mariños e Tartarugas da SGHN-CEMMA na que estivo durante corenta e sete días. Inicia agora unha segunda fase de recuperación no Acuario de O Grove, consistente na adaptación ó medio mariño previa a súa posta en liberdade.

-------------

Premio “LEFRE DE CALDERETA DE HONRA” á SGHN-Ferrol

2008-12-26T10:14:00.002+01:00

A Asociación cultural “Lefre de Caldereta” outorgou o seu “Premio de honra 2008” por toda a súa traxectoria á SGHN de Ferrol e como apoio ás moitas dificultades que a nosa Asociación está a sufrir no canso camiño para a consecución dun “Museo da Natureza”.
Compartiremos o agasallo coa Asociación de Veciños “Val de Esmelle” polo seu proxecto de posta en valor do seu patrimonio cultural, que nesta ocasión recibe o “Lefre de Caldereta do ano”.
A Asociación “Lefre de Caldereta”, de ámbito autonómico e sen ánimo de lucro, naceu en decembro de 2005, co obxecto de apoiar e desenvolver todo tipo de actividades culturais.
Os seus estatutos recollen como fins, entre outros, os de promover a utilización e o coñecemento da lingua e cultura galegas, así como contribuír á creación e fomento dunha cultura ecolóxica, pacifista, non sexista, antirracista e tolerante na sociedade galega.
A entrega dos premios terá lugar o sábado día 27, no restaurante da Feria de Mostras.
Desde estas páxinas agradecemos a todos os membros da Asociación “Lefre de Caldereta” este premio, como mostra de afecto ó noso esforzo e traballo realizados, moitas veces de xeito tan similar ó de aqueles “Lefres” que polos escasos medios cos que contaban, levaban na caldereta o seu xantar.

-------

Nova LEI de PESCA DE GALICIA (Lei 11/2008)

2008-12-17T10:47:00.003+01:00

Lei 11/2008, do 3 de decembro
PESCA DE GALICIA
DOG 16 de decembro de 2008

Un texto legal co compromiso da mellora das condicións de vida e de traballo das persoas que practican esta actividade e mais a sustentabilidade da propia pesca, tanto á hora de regular os instrumentos cos que se quere dotar para introducir a cultura do seguro no sector pesqueiro coma cando se regula a inspección e o control que hai que exercer sobre os recursos pesqueiros ou cando se lles presta maior relevancia ás condicións sociolaborais e se fomenta a participación da muller na toma de decisións dentro das organizacións do sector pesqueiro.

Regulación das medidas da conservación e da xestión dos recursos pesqueiros e marisqueiros.

Establecemento como obxectivo a explotación sustentable dos recursos acuáticos vivos e da acuicultura no contexto dun desenvolvemento sustentable que teña en conta de maneira equilibrada os aspectos ambientais, económicos e sociais nun marco que debe recoller esta Lei de pesca.
Conservación dos recursos pesqueiros e ordenación e desenvolvemento da pesca en todas as fases, desde a captura ao procesamento e o comercio do peixe e dos produtos pesqueiros, as operacións pesqueiras, a acuicultura, a investigación pesqueira e a integración da pesca na ordenación das zonas costeiras.
Enlace para vela nova lei:

http://www.xunta.es/Dog/Dog2008.nsf/FichaContenido/50CE6?OpenDocument

----

ALEGACIÓNS - Munición de chumbo nos humidais galegos

2008-12-11T12:41:00.008+01:00

A SOCIEDADE GALEGA DE HISTORIA NATURAL
PIDE MEDIDAS URXENTES E EFECTIVAS CONTRA A CAZA
CON MUNICIÓN DE CHUMBO NOS HUMIDAIS GALEGOS

O chumbo e os seus compostos constitúen un perigoso contaminante, con efectos negativos tanto sobre o estado de conservación do medio ambiente como sobre a saúde humana. Esta circunstancia é especialmente relevante en Galicia, pois as características dos humidais (augas con pH ácedo e contido de minerais moi baixo) fan que o chumbo sexa fácilmente soluble e porque numerosos puntos de captación de auga no medio rural proveñen de humidais ou de acuíferos superficiais recargados anualmente a través da auga acumulada neles. A Ley 42/2007, do Patrimonio Natural e a Biodiversidade, que ten carácter de lexislación básica estatal sobre protección do medio ambiente de conformidade co disposto no artigo 149.1.23.a da Constitución, prohíbe expresamente a tenza e utilización de munición de chumbo para fins deportivos e recreativos nos humidais incluidos nos espacios da Rede Natura 2000 (Artigo 62. 3.j), sen excepción algunha en canto ó tipo de munición (perdigóns, postas ou balas) e de humidais. A Resolución do 10 de outubro de 2008, da Dirección Xeral de Conservación da Natureza (DOG nº 201, de 16-10-2008), pola que se fai pública a listaxe de zonas húmidas de Galicia nas que está prohibida a tenza e o uso de munición que conteña perdigóns de chumbo durante o exercicio da caza, constitúe un grave incumprimento da Ley 42/2007 ó permitir o uso indiscriminado de munición de chumbo nos humidais galegos da Rede Natura 2000 de Galicia en canto:
Só establece a prohibición para a tenza e uso de munición que conte a perdigóns de chumbo, obviando o resto da munición deportiva que contén chumbo, é dicir, as postas e as balas.
Non indica os límites xeográficos dos humidais nos que se establece a prohibición para o uso de "perdigón" de chumbo, o cal impide o cumprimento do disposto na Ley 42/2007.
Exclúe numerosos humidais presentes nos LICs e ZEPAs de Galicia, por exemplo:
A Coruña: as Bra as de Forgoselo (IGH-1110332 con 538 ha, incluido no LIC Xubia – Castro) e a Bra a de Fontans (de 363 ha, incluida no LIC Serra do Careón).
Lugo: tódolos humidais do LIC Serra do Xistral, que está conformado maioritariamente por extensas superficies de humidais de monta a (turbeiras e uceiras húmidas), as Bra as de Monte Ma or (con 1.129 ha) e a meirande parte dos humidais do LIC Os Ancares – O Courel.
Ourense: tódolos humidais do LIC Macizo Central, agás os encoros; do LIC Veiga de Ponteli ares só incluiue a canle do rio Limia e deixa fóra ás lagoas temporais, bra as, turbeiras, uceiras e herbazais húmidos, é dicir a práctica totalidade do LIC.
Pontevedra: diversos humidais existentes no LIC Bra as de Xestoso, (entre eles á Lagoa Sacra de Olives) e a meirande parte da superficie ocupada por humidais no LIC Baixo Mi o, que inclúe o esteiro do Mi o, pois só contempla un humidal de menos de 1 ha.
Por todo elo, a SGHN ven de solicitar á Dirección Xeral de Conservación da Natureza a anulación inmediata da súa Resolución do 10 de outubro de 2008 e o urxente establecemento de medidas efectivas para garantir o cumprimento da Ley 42/2007, de 13 de decembro, do Patrimonio Natural e da Biodiversidade, no relativo á prohibición da posesión e uso de munición de chumbo (perdigóns, postas e balas) no territorio da Rede Natura 2000 de Galicia, nos Espacios Naturais Protexidos e nos humidais Ramsar.

------------

Tartaruga mariña (Caretta caretta) “AMARO” en recuperación – (18 novembro 2008)

2008-11-18T18:14:00.002+01:00

SONARES E CETACEOS en EEUU – (13-Novembro-2008)

2008-11-14T10:32:00.002+01:00

O día 12 de Novembro o Tribunal Supremo de EEUU dictaminou que a súa Mariña de Guerra poderá utilizar novamente os sonares nos seus exercicios militares na costa do sur de California, considerando cós intereses da defensa nacional teñen que primar por riba das esixencias ambientais, no coñecemento, tras estudios da propia mariña, de que algunhas frecuencias de sonar provocan sordera temporal nos mamíferos mariños, desorientándoos e levándoos en moitos casos ata a costa, onde morren. Tralo proceso legal iniciado por grupos medioamientais, un tribunal federal californiano concluíu en agosto de 2007 que a utilización do sonar representaba un perigo irreversible para o medio ambiente, xa que as ondas do sonar poden danar ou matar a preto de trinta e sete especies de mamíferos mariños, incluíndo a balea azul e ordenou en xaneiro de 2008 ós militares ter en conta este perigo e reducir o nivel de frecuencia do sonar e apagalo por completo cando se detectara un mamífero mariño nun perímetro de dous quilómetros.
Na presente decisión de continuar as prácticas militares, interveu o presidente George W. Bush, firmando unha orde de excepción en beneficio dos militares e alegando que estes entrenamentos son de interese nacional e que unha situación de emerxencia lle permitía pasar por riba dunha decisión xudicial en materia de medio ambiente.
Segundo os argumentos do xuíz: “O peor dano posible sería prexudicar un número descoñecido de mamíferos mariños. En contraste, forzar á Mariña a despregar unha forza antisubmariños sen a adecuada preparación pon en perigo a seguridade da flota”, enchendo folios de derrota con esta decisión xudicial para a historia da defensa e protección dos cetáceos.
Este é o penúltimo agasallo que nos deixa George W. Bush.

----------

Agresión á Zona Ramsar “Lagoa e Humidal da Frouxeira” (Valdoviño) – 11 novembro 2008

2008-11-14T10:10:00.002+01:00

Tartaruga mariña “AMARO” (6-Novembro-2008)

2008-11-09T11:09:00.005+01:00

Apareceu na praia de San Amaro, A Coruña. Foi recollida por vixiantes de medio ambiente e levada nun primer momento ó Centro de Recuperación de Fauna Salvaxe de Oleiros. Ingresou na UCI da SGHN-CEMMA ás poucas horas.
Despois de recibir as primeiras atencións veterinarias, o animal se atopa en observación nun tanque acondicionado en tamaño, temperatura e salinidade para tartarugas mariñas.
Este novo inquilino da nosa UCI é un animal aínda pequeño, con trinta e un centímetros de lonxitudes e unha idade estimada duns cinco a sete anos.
Confiamos que, como nos anteriores casos, esta tartaruga poda recuperar a liberdade completamente recuperada, para o que poñeremos coma sempre os nosos esforzos.